Τετάρτη, 26 Ιουνίου 2013

"Διάστημα 1999" : Τότε που το 1999 φαινόταν μακρινό και υπαρκτό μόνο στη σφαίρα της φαντασίας !

Space 1999


   Η εικοσαετία από τις αρχές της δεκαετίας του ’60 μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ’80 ήταν ίσως από τις πιο παραγωγικές όσον αφορά στην επιστημονική φαντασία. 


  Μέσα στις δύο αυτές δεκαετίες είδαμε τα μεγαλύτερα διαμάντια του είδους, τόσο στον κινηματογράφο όσο και στην περιφρονημένη σήμερα τηλεόραση. 



   Οι κλασικές σειρές επιστημονικής φαντασίας διαδέχονταν η μία την άλλη, από το  φαινόμενο που λέγεται “Star Trek” μέχρι το “Battlestar Galactica”. 
 
  Η σειρά “Space: 1999” ήταν από τις λίγες που ακολούθησαν στον απόηχο του “Star Trek” και κατάφερε να δημιουργήσει μια δική της βάση φανατικών οπαδών.
    Όλα ξεκίνησαν από τον Gerry Anderson και τη σύζυγό του Sylvia, οι οποίοι τη δεκαετία του ’60 κυριαρχούσαν στις τηλεοπτικές συχνότητες της Μεγάλης Βρετανίας με σειρές όπως οι “Captain Scarlet and the Mysterons”, “Stingray” και “Thunderbirds”, η πιο επιτυχημένη σειρά απ' όλες. 
   Oι σειρές αυτές απευθύνονταν πρωτίστως σε παιδιά και οι πρωταγωνιστές τους ήταν αρκετά αληθοφανείς μαριονέτες, που είχαν δημιουργηθεί με την εξελιγμένη τεχνική Super Marionation, την οποία είχε σχεδιάσει και υλοποιήσει ο ίδιος ο Gerry Anderson. 


   Όμως το κοινό στο οποίο απευθύνονταν αυτές οι σειρές ήταν κυρίως ενήλικες, γεγονός που μαρτυρούσαν τόσο η πλοκή των επεισοδίων όσο και το κόστος των ειδικών εφέ (τα “Thunderbirds” είχαν φτάσει στο απίστευτο, για την εποχή και το είδος, ποσό των $ 100.000 ανά επεισόδιο).
    Έτσι, ο Anderson προχώρησε στο επόμενο μεγάλο κεφάλαιο της καριέρας του, τις τηλεοπτικές σειρές με πραγματικούς ηθοποιούς.
Η επιδρομή των UFO
    Η πρώτη σειρά που γύρισε o Gerry Anderson σε αυτό το νέο πεδίο δράσης ονομαζόταν “UFO” και, όπως είναι προφανές από τον τίτλο της, ανήκε στο είδος της επιστημονικής φαντασίας. 


   Το έτος 1980 η Γη απειλείται από μία εχθρική φυλή εξωγήινων, οι οποίοι απαγάγουν και σκοτώνουν ανθρώπους. 
    Μια μυστική στρατιωτική οργάνωση με το όνομα SHADO (Supreme Headquarters Alien Defense Organization) είναι η μόνη που έχει τα μέσα να αντιμετωπίσει την εξωγήινη απειλή. 
  Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι ο όρος “UFO” στη σειρά δεν χρησιμοποιείται με τη μορφή αρχικών, όπως είθισται στην αγγλική γλώσσα, αλλά ως μία λέξη που προφέρεται "γιου-φοου". 
  Όπως ήταν αναμενόμενο από μια σειρά του "μάγου" των εφέ Gerry Anderson, η σειρά ήταν γεμάτη ειδικά εφέ, ενώ το σενάριό της ήταν αρκετά πιο σκοτεινό και απαισιόδοξο από αυτά που είχε συνηθίσει το κοινό μέχρι τότε. 
  Αν και η σειρά “UFO” κέρδισε την εκτίμηση των κριτικών και των σκληροπυρηνικών οπαδών της επιστημονικής φαντασίας, δεν ήταν αρκετή για να της εξασφαλίσει την απαιτούμενη θεαματικότητα. 
  Αυτό απέτρεψε την ομάδα του Anderson (το σύμβουλο παραγωγής Christopher Penfold, το σχεδιαστή παραγωγής Keith Wilson και τον υπεύθυνο ειδικών εφέ Brian Johnson) από το να γυρίσουν μια δεύτερη σαιζόν του "UFO", τους έδωσε όμως το έναυσμα να προετοιμαστούν για μια νέα σειρά.
  Κάθε κοινό στοιχείο με το "UFO" εξαλείφθηκε όταν στην ομάδα μπήκε ο συγγραφέας και σεναριογράφος George Bellak για να επιβλέψει τη δημιουργία της νέας σειράς. 
  Με τις δικές του προσθήκες, η σειρά “Space: 1999” άρχισε να παίρνει μορφή και σχήμα.
Το έτος 1999
   Σύμφωνα με το σενάριο της νέας σειράς, εν έτει 1999 ο άνθρωπος έχει κατακτήσει τη Σελήνη κατασκευάζοντας ειδικές βάσεις στην επιφάνειά της. 


   Μία από αυτές τις βάσεις, η Σεληνιακή Βάση "Αλφα", η οποία είναι χτισμένη στον κρατήρα "Πλάτωνα", λειτουργεί ως επιστημονικό ερευνητικό κέντρο, ενώ παράλληλα εποπτεύει ορισμένες αποθήκες φύλαξης πυρηνικών καταλοίπων. 
 



  Στις 13 Σεπτεμβρίου του 1999, μια γιγάντια συσσώρευση μαγνητικής ενέργειας δημιουργεί μια αλυσιδωτή αντίδραση σε ολόκληρη την επιφάνεια της Σελήνης, με συνέπεια την πρόκληση μιας ασύλληπτης πυρηνικής έκρηξης, η οποία αποσπά ένα τμήμα της Σελήνης από την τροχιά της Γης.
    Έτσι, η Σεληνιακή Βάση "Αλφα" βρίσκεται να ταξιδεύει στο Διάστημα, χωρίς ελπίδα επιστροφής στη Γη. Οι 311 επιζώντες της βάσης θα έρθουν σε επαφή με πολλά περίεργα όντα καθώς απομακρύνονται όλο και περισσότερο στο αχανές Διάστημα.
   Ο σεναριογράφος Bellak ήθελε να επικεντρωθεί στo ανθρώπινο δράμα και όχι στα ειδικά εφέ. 
  Πρόθεσή του ήταν να γράψει μια σειρά επιστημονικής φαντασίας με πρωταγωνιστές αναγνωρίσιμους ανθρώπινους χαρακτήρες, με τα δικά τους προτερήματα και ελαττώματα. 
   Οι πρωταγωνιστές της σειράς ήταν Αμερικανοί και Αγγλοι ηθοποιοί με μεγάλη εμπειρία κυρίως στο χώρο της τηλεόρασης:
   Ο Martin Landau και η Barbara Bain ανέλαβαν τους πρώτους ρόλους, μεταβαίνοντας από τις ίντριγκες και την αντικατασκοπία του “Mission Impossible” στο Διάστημα. 
   Ο Martin Landau ανέλαβε το ρόλο του John Koenig, διοικητή της βάσης, ενώ η Bain το ρόλο της Helena Russell, γιατρού της βάσης. 
  Ο Barry Morse, γνωστός από τη σειρά “The Fugitive” (όπου έπαιζε τον αστυνομικό που καταδίωκε τον "φυγά" David Janssen), επιστρατεύθηκε για το ρόλο του επιστημονικού συμβούλου, καθηγητή Victor Bergman. 


   Ο Prentis Hancock μόλις είχε ολοκληρώσει τις υποχρεώσεις του στην τηλεοπτική σειρά του BBC “Spytrap”, όταν δέχθηκε το ρόλο του υπεύθυνου κέντρου ελέγχου Paul Morrow
   Ο Αυστραλός Nick Tate επελέγη για το ρόλο του πιλότου Alan Carter, με την προοπτική πως θα πέθαινε στο τέλος του πρώτου επεισοδίου. 
  Όμως τόσο ο χαρακτήρας όσο και ο ηθοποιός ξεχώρισαν, με αποτέλεσμα τη διατήρησή του στη σειρά. 




  Ενθουσιασμένος με το ρόλο του ήταν ο ηθοποιός Tony Anholt, ο οποίος υποδυόταν το δεύτερο πιλότο της βάσης, Tony Verdeschi.


   Η τελευταία που μπήκε στην ομάδα ήταν η Zienia Merton, που ανέλαβε το ρόλο της υπεύθυνης επικοινωνιών Sandra Benes, έχοντας γνωρίσει ήδη επιτυχία από την ερμηνεία της στην τηλεοπτική σειρά του BBC με τίτλο “Casanova”.
  Η έμφαση που έδωσε το “Space: 1999” στο διάλογο, το δράμα και στους πλήρως αναπτυγμένους και ξεκάθαρους χαρακτήρες δεν ήταν εις βάρος των σκηνικών και των ειδικών εφέ. 
Η Πινακοθήκη των ηρώων
  Ο Brian Johnson αντιμετώπισε τα ειδικά εφέ της σειράς ως μία μεγάλη πρόκληση. Ήταν η ευκαιρία του να κάνει κάτι πιο εντυπωσιακό από το “Star Trek”. 
 
 Πραγματικά, τα σκάφη “Eagle”, “Falcon” και “Jackrabbit” και τα σκηνικά της Βάσης "Αλφα" στη Σελήνη μένουν στη μνήμη ως παράδειγμα οπτικής τηλεοπτικής τελειομανίας. 
  Σε συνδυασμό με το πάθος και το ταλέντο του Gerry Anderson στην κατασκευή μοντέλων, η προσοχή στη λεπτομέρεια που χαρακτηρίζει κάθε όχημα και κάθε μακέτα που εμφανίζεται στη σειρά είναι αξιοθαύμαστη. 
  Αυτή την τελειομανία θα τη ξανασυναντήσουμε στο “Galactica” και στο “Star Trek: Next Generation”, πολύ  αργότερα, στα τέλη της δεκαετίας του '80! 


  Όμως τίποτα δεν έρχεται χωρίς το ανάλογο τίμημα και η τελειομανία των δημιουργών του “Space: 1999” κοστολογήθηκε στα $ 275.000 ανά επεισόδιο, ποσό αστρονομικό για τηλεοπτική παραγωγή της εποχής.
   Για άλλη μία φορά, η φιλοδοξία του Anderson ξεπέρασε τα όρια. Το ποσό τρόμαξε τους  υπεύθυνους των τηλεοπτικών δικτύων των ΗΠΑ, αλλά όχι τους Ιάπωνες. 
   Η I.T.C., η εταιρεία διανομής της σειράς, δέχτηκε ποσά-ρεκόρ από την Ιαπωνία, ενώ απτόητη από την άρνηση των μεγάλων, πούλησε τη σειρά απευθείας στα τοπικά τηλεοπτικά κανάλια των ΗΠΑ.
    Η κίνηση αυτή σηματοδοτεί το πρώτο δείγμα συνδρομητικής τηλεόρασης και η επόμενη σειρά που θα τη μιμηθεί είναι το "Star Trek: The Next Generation!"
Επιτέλους φως!


    Τελικά, η σειρά ξεκίνησε να προβάλλεται στην Αμερική το φθινόπωρο του 1975 από 156 τηλεοπτικούς σταθμούς και με αυτόν τον τρόπο κατάφερε να φτάσει στο 95% των αμερικανικών νοικοκυριών. 
   Εξίσου εντυπωσιακή ήταν η υποδοχή που επεφύλαξε το τηλεοπτικό κοινό στη νέα σειρά: 
  Το “Space: 1999” σημείωσε θεαματικότητες-ρεκόρ και οι προγραμματιστές των καναλιών άφηναν πίσω άλλα επιτυχημένα σήριαλ, όπως το περιπετειώδες “Six-Million Dollar Man” και την κλασική κωμική σειρά “Happy Days”, για να προβάλλουν το νέο  "απόκτημά" τους στη ζώνη υψηλής θεαματικότητας (prime time).
    Αυτό που έβλεπαν οι τηλεθεατές δεν ήταν το συνηθισμένο, διαστημικό σήριαλ της αμερικανικής τηλεόρασης. Ήταν κάτι το διαφορετικό: μια μελαγχολική, πιο εγκεφαλική σειρά επιστημονικής φαντασίας. 


    Σύμφωνα με τον Penfold "η σειρά έκανε ερωτήσεις σχετικά με τον τρόπο που ζούμε τώρα και με το πού πηγαίνουμε στη ζωή μας. Ήταν αρκετά τολμηρή για να κάνει τις μεγάλες φιλοσοφικές ερωτήσεις, πεπεισμένη ότι το κοινό θα ερχόταν σ’ αυτό τo ταξίδι". 
   Ο κριτικός της εφημερίδας “Los Angeles Times”, Dick Antler, ήταν από αυτούς που εκτίμησαν τις προθέσεις των δημιουργών του “Space: 1999” να εξερευνήσουν τη σκοτεινή πλευρά του μέλλοντος. 
   Στην κριτική του είχε συγκρίνει το νέο σήριαλ με το “Star Trek”, σχολιάζοντας πως το “Star Trek” είχε γεννηθεί στην "αισιόδοξη, ατίθαση, φιλελεύθερη δεκαετία του ’60", ενώ το “Space: 1999” αντιπροσώπευε "ένα ρεαλιστικό βλέμμα στις περιορισμένες επιλογές επιβίωσης που αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα".
   Οι απόψεις του είχαν βάση: Τα επιστημονικά επιχειρήματα που παρουσιάζονταν στη σειρά ήταν κατανοητά και όχι ένα μέσο για να κλείνουν τρύπες στο σενάριο. 
   Επεισόδια όπως τα “Death’s Other Dominion” (μια τραγική ιστορία με κρυπτικές προφητείες), “Dragon’s Domain” (ένας στυλιστικός πρόδρομος της κινηματογραφικής σειράς “Alien”), 
   και “Force of Life” (μια αινιγματική ιστορία στην οποία μια νέα μορφή ζωής γεννιόταν μέσα στο σύστημα ενέργειας της Σεληνοβάσης "Αλφα") αποδείκνυαν ότι το “Space: 1999” ήταν ένα σήριαλ για ενήλικες, μια σειρά που δεν φοβόταν να παρουσιάσει αμφιλεγόμενα και πιο φιλοσοφικά θέματα, που σε έκανε να σκέφτεσαι, ένα από τα σημαντικότερα προτερήματα που μπορεί να διαθέτει μια τηλεοπτική σειρά σε αυτό το είδος.
    Η αποδοχή του “Space: 1999” από κοινό και κριτικούς γέμισε τους παραγωγούς με αισιοδοξία, αν και οι μελλοντικές εξελίξεις κάθε άλλο παρά θετικές ήταν για τη σειρά.
Το τέλος μιας διαφορετικής προσπάθειας
   Το 1975, ένα προσωπικό δράμα έφτασε στην τελευταία πράξη του. 
 
 Η Sylvia και ο Gerry Anderson χωρίζουν, ενώ ένα από τα αμφιλεγόμενα πρόσωπα στην ιστορία της τηλεόρασης, ο Αμερικανός παραγωγός Fred Freiberger (κατόπιν σύστασης της I.T.C), μπήκε στην ομάδα ως παραγωγός και επιμελητής ιστοριών. 


   Το γεγονός ότι ο Freiberger ήταν ο παραγωγός της τρίτης σαιζόν του “Star Trek”, μίας σαιζόν που ήταν η πιο μέτρια σε ποιότητα επεισοδίων και θεαματικότητας, δεν εμπόδισε την I.T.C. να εξουσιοδοτήσει εν λευκώ τον Freiberger να αλλάξει τo “Space: 1999” όπως ήθελε αυτός. 
   Η εταιρεία ανησυχούσε γιατί είχαν ήδη ακουστεί κάποια παράπονα για την πρώτη σαιζόν της σειράς, κατηγορώντας την ως υπερβολικά πομπώδη και περίπλοκη. Οι τακτικές του Freiberger δικαίωσαν την κακή φήμη του. 
 

  Ο Barry Morse και ο Prentis Hancock αποχώρησαν από τη σειρά, αλλά η απουσία τους εξισορροπήθηκε για λίγο καιρό από την άφιξη της Catherine Schell, η οποία υποδύθηκε έναν νέο χαρακτήρα, την εξωγήινη Maya. 


   Η εξωτική εμφάνιση της Maya, σε συνδυασμό με την ικανότητά της να μεταμορφώνεται σε μια μεγάλη ποικιλία πλασμάτων, την ανέβασαν γρήγορα στη θέση του πιο αγαπημένου χαρακτήρα της σειράς.
   Ακόμα και με την προσθήκη της Maya όμως, οι διαφορές ανάμεσα στις δύο σαιζόν ήταν κάτι παραπάνω από εμφανείς. 
   Ο Brian Johnson δήλωσε ξεκάθαρα ότι η δεύτερη σαιζόν ήταν "κυριολεκτικά για πέταμα". 
  Παρότι η Catherine Schell είχε σε γενικές γραμμές καλές εμπειρίες από τη συμμετοχή της στη δεύτερη σαιζόν και από τη συνεργασία της με τον Freiberger, δήλωνε ότι για ορισμένα επεισόδια "δεν μπορούσα να πιστέψω ότι έπρεπε να πω κάποιες από τις ατάκες που μου έδιναν". 
   Η Merton συμμερίστηκε τη γενική αίσθηση δυσαρέσκειας σχετικά με τη νέα μορφή της σειράς: 
  "Μου άρεσε που δούλεψα τον πρώτο χρόνο. Το κέρδος για μένα ήταν ότι συνάντησα μερικούς θαυμάσιους ανθρώπους μέσα στο 'Space: 1999'. Αυτό με βοήθησε να υπομείνω κάποια λιγότερο ευχάριστα πράγματα που μου συνέβησαν κατά την δεύτερη σαιζόν." 
   Όσο για τον ίδιο τον Gerry Anderson, συνέχισε να δηλώνει για πολλά χρόνια μετά την ολοκλήρωση της σειράς ότι ο Freiberger είναι ένας θαυμάσιος άνθρωπος, αλλά ότι η αγαπημένη του σαιζόν είναι η πρώτη…
   Δυστυχώς, η δεύτερη σαιζόν έμελλε να είναι και η τελευταία, καθώς το 1977 η I.T.C. σταμάτησε την παραγωγή του “Space: 1999” αλλά και όλων των υπόλοιπων τηλεοπτικών παραγωγών της, με την πρόθεση να επικεντρωθεί στο χώρο των κινηματογραφικών ταινιών. 
   Στο φινάλε του τελευταίου επεισοδίου, το οποίο είχε τον τίτλο “The Dorcons”, η Σεληνοβάση "Αλφα" συνέχιζε να περιπλανιέται στο άπειρο του Διαστήματος, ξεχασμένη από την ανθρωπότητα. Το πόσο ξεχασμένη ήταν θα φαινόταν στο μέλλον.
Η ποιοτική τηλεόραση πεθαίνει δύσκολα
     Το μέλλον, τελικά, φάνηκε πολύ πιο φιλεύσπλαχνο απ' ό,τι θα περίμενε κανείς. Το ενδιαφέρον για το “Space: 1999” διατηρήθηκε επί μακρόν από το επίσημο fan club του Gerry Anderson, το γνωστό “Fanderson”, το οποίο διένειμε soundtracks και ντοκιμαντέρ για τη σειρά. 
    Από το 1998 έως το 2000, η εταιρεία Μοντέλων ERTL κυκλοφόρησε δύο σετ μοντέλων από τη σειρά, οι εκδόσεις McFarland εξέδωσαν έναν οδηγό αναφοράς με τίτλο “Exploring Space: 1999” και η Columbia διένειμε 20 επεισόδια σε βιντεοκασέτα. 
   Επιπλέον, η σειρά κέρδισε την έκτη θέση σε μια δημοσκόπηση του αμερικανικού περιοδικού “TV Guide”, ενώ στη Μεγάλη Βρετανία το BBC2  ξαναπρόβαλλε τη σειρά σε ζώνη υψηλής τηλεθέασης, προς μεγάλη ικανοποίηση του Nick Tate, ο οποίος δήλωσε: "Μου άρεσε που η επανάληψη της σειράς έφερε μια νέα γενιά θαυμαστών".
   Όπως συμβαίνει και με όλες τις τηλεοπτικές σειρές που φέρουν πια το χαρακτηρισμό “cult”, το Internet εξακολουθεί να κρατά ζωντανό το ενδιαφέρον για τη σειρά με το webringwww.space1999.net. 
   Σε αυτή τη διεύθυνση θα βρείτε δεκάδες sites αφιερωμένα στο “Space: 1999” σε αρκετές γλώσσες (στις οποίες φυσικά δεν συμπεριλαμβάνονται τα Ελληνικά). 
   Βέβαια, όλα αυτά έχουν καθαρά αφιερωματικό χαρακτήρα, απευθύνονται σε οπαδούς και δεν φιλοδοξούν να ανακινήσουν το ενδιαφέρον των πολλών fans της επιστημονικής φαντασίας. 
   Πάντως, η σειρά αρνείται πεισματικά να εξαφανιστεί από τους τηλεοπτικούς δέκτες, καθώς κατά τη δεκαετία του 1980 προβλήθηκε σε διάφορα συνδρομητικά κανάλια, ενώ στη δεκαετία του '90 προβλήθηκε με μεγάλη επιτυχία και από το τηλεοπτικό κανάλι “SCI FI Channel”.
  Η πρώτη σοβαρή προσπάθεια αναβίωσης του ενδιαφέροντος για τη σειρά έγινε το 1999, όταν η εταιρεία παραγωγής ταινιών Kindred Media γύρισε ένα σύντομο φιλμάκι που συνεχίζει την υπόθεση.
   Με τίτλο “Message from Moonbase Alpha”, το φιλμ είχε διάρκεια 7 (επτά) λεπτά, γράφτηκε από τον John Byrne, έναν από τους επιμελητές ιστοριών της σειράς, και έπαιξε η Zienia Morton ως Sandra Benes. 
  Στο φιλμάκι, η Zienia Morton επαναλάμβανε το ρόλο της Sandra Benes στέλνοντας ένα μήνυμα στη Γη, αποκαλύπτοντας τη μοίρα των μελών της Βάσης Αλφα. 
  Το φιλμ προβλήθηκε για πρώτη φορά στο συνέδριο “Space: 1999” στο Los Angeles της California προς τέρψιν και ευχαρίστηση των παρευρισκομένων. Το συνέδριο έλαβε χώρα στις 13 Σεπτεμβρίου 1999, την ίδια ακριβώς ημερομηνία που η Σεληνιακή Βάση "Αλφα" εκτοξεύτηκε στο Διάστημα.
   Μετά την απήχηση του “Message from Moonbase Alpha” αποφασίστηκε η κυκλοφορία της σειράς σε DVD από την Α & Ε/New Media Video, τον Ιανουάριο του 2000 στις Η.Π.Α., ενώ ακούστηκαν φήμες και για μια σειρά μυθιστορημάτων από την Powys Books. 
  Το μοντέλο έκδοσης θα ήταν αυτό που χρησιμοποιεί η εκδοτική BBC Books για ένα άλλο σήριαλ-θρύλο, το “Doctor Who”. 
  Εν τω μεταξύ, μεταξύ 1 και 3 Σεπτεμβρίου 2000 έλαβε χώρα το 25ο επετειακό συνέδριο της σειράς στο ξενοδοχείο "Crowne Plaza" της Νέας Υόρκης με τη βοήθεια της μη κερδοσκοπικής εταιρείας United Vision, η οποία συγκεντρώνει χρήματα για την έρευνα του AIDS και του εθνικού ιδρύματος Πάρκινσον.
   Στην εκδήλωση παρευρέθησαν 16 γνωστά ονόματα του χώρου, ανάμεσά τους αρκετά από τα μέλη των ηθοποιών και της παραγωγής του “Space: 1999”. 
  Η ανταπόκριση από το κοινό γέννησε αρκετές ελπίδες για μία αναβίωση της σειράς ή ακόμα και για μία κινηματογραφική ταινία.
  Ο σταρ της σειράς Martin Landau, o οποίος παντρεύτηκε και στη συνέχεια χώρισε με τη συμπρωταγωνίστριά του στη σειρά Barbara Bain και κέρδισε το Οσκαρ Β’ Αντρικού Ρόλου για την ερμηνεία του στην ταινία “Ed Wood” το 1994, έχει εκδηλώσει το ενδιαφέρον του για μια συνέχεια της σειράς, εάν το σενάριο είναι αρκετά καλό. 
   Ο ηθοποιός έχει δηλώσει ότι το σενάριο πρέπει να είναι καλύτερο από αυτό οποιουδήποτε επεισοδίου, αλλιώς δεν υπάρχει κανένα νόημα να το κάνουν. 
   Ο Landau θεωρεί το σήριαλ ως "υποτιμημένο την εποχή που προβλήθηκε" και πιστεύει ότι οποιαδήποτε μελλοντική παραγωγή του αξίζει σωστή μεταχείριση: 
  "Εάν παίζεις με τους μεγάλους, τα ειδικά εφέ σου πρέπει να είναι πρώτης κατηγορίας και να υπάρχουν αρκετά χρήματα στον προϋπολογισμό, αλλιώς όλα δείχνουν φθηνά."
   Η αισιοδοξία του Martin Landau έχει μεταδοθεί και σε άλλα δύο μέλη της αρχικής ομάδας. Ο John Byrne σημειώνει πως το "επικό ταξίδι της Σεληνοβάσης Αλφα είχε ακόμα μεγάλο δρόμο να διανύσει", ενώ ο Prentis Hancock, συνόψισε το όλο θέμα  σε μία φράση: "Ίσως καταλήξουμε να κάνουμε το σήριαλ καθισμένοι στα αναπηρικά μας καρότσια."
   Μέχρι τότε όμως, οι φίλοι της σειράς αλλά και όσοι ενδιαφέρονται να τη δουν για πρώτη φορά, θα πρέπει να αρκεστούν στα δύο σετ DVD της σειράς από την Α & Ε (Carlton στην Ευρώπη), μια και καμιά ελληνική εταιρεία δεν έχει αναλάβει τη διανομή της σειράς στην ελληνική αγορά. 
  Αν χρειάζεστε οπωσδήποτε ελληνικούς υπότιτλους και έχετε αρκετή υπομονή, ίσως καταφέρετε να εντοπίσετε δύο παλιές βιντεοκασέτες με επεισόδια της σειράς, τη μία από την Audio Visual Enterprises, με τίτλο "Διάστημα 1999", και την άλλη από τη CBS FOX (η οποία συγχωνεύτηκε με την HOME VIDEO HELLAS, τη μεταγενέστερη ODEON) με τίτλο "Σεληνοβάση Αλφα".
Pulp.gr
Star Trek: "Εκεί που κανείς δεν έχει φτάσει ποτέ".   
"Η σήραγγα του Χρόνου": ένα τηλεοπτικό ταξίδι στο Χρόνο!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.