Τρίτη, 30 Απριλίου 2013

Τι είναι δημιουργικότητα ;


Εκ φύσεως...

Η απώλεια και η εμπειρία

Οι αφαιμάξεις της Πρωτομαγιάς !!

  Το 1817 ένας εξαιρετικά παρατηρητικός περιηγητής που ήρθε στην Κρήτη, ο F. W. Sieber, παρατήρησε πως οι Κρητικοί  συνήθιζαν να βγάζουν το αίμα τους την Πρωτομαγιά. 
   Έχοντας σπουδάσει ιατρική ο Αυστριακός περιηγητής, δυσανασχετεί με τις παγιωμένες στα χρόνια του πρωτομαγιάτικες αφαιμάξεις των Κρητικών, αλλά διαπιστώνει πως είναι εξαιρετικά δύσκολο να αναχαιτίσει και να εμποδίσει το εν λόγω έθιμο, που καλά κρατούσε στον λαό.
   Τις αφαιμάξεις αυτές να σημειωθεί, τότε, στις αρχές τού αιώνα, εφάρμοζαν κατ’ αποκλειστικότητα τα κουρεία, με πρωτόγονα μέσα τής εποχής και χωρίς τις στοιχειώδεις συνθήκες υγιεινής. 
  Για τον σκοπό αυτόν χρησιμοποιούσαν βδέλλες, τις οποίες οι κουρείς έβαζαν και ρουφούσαν το αίμα ή μαχαίρια με τα οποία άνοιγαν κάποια φλέβα και χυνόταν η ποσότητα αίματος που νόμιζαν ότι ήταν αρκετή. 
  Το αίμα που αφαιρούνταν πίστευαν ότι ήταν κακό και πως χωρίς αυτό ο άνθρωπος μπορούσε να εξασφαλίσει καλύτερη υγεία. 
  Το έθιμο απαιτούσε η αφαίμαξη να γίνει 
το πρωί τής Πρωτομαγιάς. 
  Έβλεπες, λοιπόν, τον κόσμο το πρωί τής Πρωτομαγιάς να συρρέει ομαδικά στα διάφορα κουρεία προκειμένου να υποστεί αφαίμαξη ή να προμηθευτεί βδέλλες και να προβούν μόνοι τους στην ίδια, αλλά κατ’ οίκον, εφαρμογή. 
  Έτσι, τον καιρό εκείνο, ήταν συχνές στις εφημερίδες διαφημίσεις τής μορφής «Εις το κουρείον Σπυρίδ. Αντωνακάκη έναντι Ψαράδικα, πωλούνται βδέλλαι χονδρικώς και λιανικώς»
  Η εφημερίδα αυτή, να σημειωθεί, εκδόθηκε στις 20 Απριλίου 1913 και ο χρόνος αυτός αποτελεί, ασφαλώς, ένδειξη συνέχισης τού πρωτομαγιάτικου αυτού εθίμου.
Άγονη γραμμή
Κάτι παρόμοιο στο blog : 

Δευτέρα, 29 Απριλίου 2013

Βάστα με, να σε βαστώ !


Ίσως...

Στην άλλη πλευρά...

Ταραμοσαλάτα : Πεσκέσι από την Πόλη

    Τα αλατισμένα εδέσματα είναι παλιά ιστορία, καθώς το αλάτι ήταν από τους βασικούς τρόπους διατήρησης τροφίμων στην αρχαιότητα. 
    Τότε, τα παστά (ταρίχη) ήταν πολύ διαδεδομένα και ο τάριχος αντακαίος (αντακαίος = οξύρυγχος) ήταν κάτι αντίστοιχο με το σημερινό χαβιάρι. Από τα ταρίχη προέρχεται και η λέξη αβγοτάραχο (αβγό + τάριχος), δηλαδή τα συντηρημένα σε αλάτι αβγά του κέφαλου. 
   Το αβγοτάραχο δεν έλειπε ποτέ από τα τραπέζια των μοναστηριών και των πλούσιων του Βυζαντίου. Ο υπόλοιπος λαός βολευόταν με τον ταραμά, ένα προσιτό οικονομικά αβγοτάραχο.
   Ο ταραμάς είναι τα αβγά του θηλυκού μπακαλιάρου ή του κυπρίνου που, αφού τα αλατίσουν, μπαίνουν σε μεγάλα βαρέλια όπου ωριμάζουν. Έπειτα αφαιρούν τη μεμβράνη που τα περιβάλλει και τα ανακατεύουν. Ο ταραμάς είναι έτοιμος. 
   Το χρώμα του είναι υπόλευκο έως καστανοκόκκινο ανοιχτό σε αυτό το στάδιο. Σε περίπτωση που δεν αφαιρεθεί η μεμβράνη, τα αβγά πωλούνται ως ταραμόγλωσσες και τηγανίζονται.
   Παλαιότερα στην Ελλάδα ονόμαζαν χαβιάρι και το χαβιάρι καθαυτό, αλλά και τον ταραμά. Στο βιβλίο του Γ. Ι. Βασιλείου «Η νοικοκυρά – Τι πρέπει να γνωρίζει» (1929) αναφέρεται πως 
   «Καίτοι αρχικώς επέκράτησε να λέγωμεν χαβιάρι μόνον το μαύρο το οποίον χρησιμοποιείται αποκλειστικά δια ορεκτικόν, εν τούτοις πολλοί λέγουν χαβιάρι και το κόκκινο. Εκ του γεγονότος αυτού και αι «χαβιαρόγλωσσαι», αι «χαβιαροσαλάται», ενώ πρόκειται περί του ταραμά».
   Το κόκκινο χαβιάρι στην πραγματικότητα ήταν πολύ ανοιχτό καστνοκόκκινο. Ο κόκκινος ταραμάς όπως πωλείται σήμερα στα μπακάλικα είναι ένα εφεύρημα των εμπόρων τη δεκαετία του ’50, οι οποίοι επειδή πίστευαν πως τα τρόφιμα με έντονο χρώμα είναι ελκυστικότερα, προσέθεσαν χρωστικές. 
  Όντως οι πωλήσεις αυξήθηκαν ραγδαία, και έκτοτε ο ροδόχρους είναι ο πιο κοινός ταραμάς. Ο λευκός παραμένει ανώτερης ποιότητας, αφού βάφουν κόκκινο τον δεύτερης διαλογής που είναι φθηνότερος.
    Η ταραμοσαλάτα και οι ταραμοκεφτέδες ήταν γνωστά και δημοφιλή στους Πολίτες, οι οποίοι τα έφεραν μαζί τους με την ανταλλαγή των πληθυσμών. 
  Στην Πόλη συνήθιζαν την ταραμοσαλάτα ως συνοδευτικό της ρακής στα καπηλειά. Μα και στα σπίτια ήταν συνήθη ορεκτικά. 
  Ο ταραμάς πουλιόταν χύμα και η κάθε νοικοκυρά έκανε και κάνει τη δική της ταραμοσαλάτα.
   Στην κλασική εκδοχή της φτιάχνεται από ταραμά καλά χτυπημένο (κατά προτίμηση, σε μαρμάρινο γουδί) με βρασμένες και ξεφλουδισμένες πατάτες ή μουλιασμένο, μπαγιάτικο ψωμί, λάδι και λεμόνι. 
   Κάποιες φορές προστίθενται και κρεμμύδι ή κρεμμυδόζουμο, σκόρδο και δυόσμος. Τέλος, θα στολιστεί με ελιές ή λίγο μπρικ (αβγά σολομού).
    Οι φονταμενταλιστές της ταραμοσαλάτας θεωρούν πως πρέπει να φτιάχνεται αποκλειστικά και μόνο με μπαγιάτικο ψωμί, που της δίνει μια πιο σπυρωτή υφή, ενώ οι λιγότεροι σκληροπυρηνικοί δέχονται ευχαρίστως την πατάτα, που την κάνει πιο λεία. 
   Αλλά περί ορέξεως, ουδείς λόγος…
Μελίσσα Στοίλη / ΒΗΜΑ Gourmet
Κάτι παρόμοιο στο blog :
Δες όλες τις Πασχαλινές αναρτήσεις του "Λόλα, να ένα άλλο" και επέλεξε αυτές που σε ενδιαφέρουν: Πασχαλινές αναρτήσεις

Κυριακή, 28 Απριλίου 2013

Μη βασίζεσαι...

Μετά βγάζεις φτερά ;


Οι καλές και οι κακές συνήθειες

Βιβλικά Εικονογραφημένα : Τότε, που στα σινεμά μαθαίναμε... Θρησκευτικά !





    Τότε, στις δεκαετίες του ’50 και του ’60 στη Μεγάλη Εβδομάδα οι κινηματογραφικές αίθουσες μετατρέπονταν σε αίθουσες… διδασκαλίας Θρησκευτικών με τον πολύ προωθημένο τρόπο διδασκαλίας του μαθήματος: την οπτικοακουστική μέθοδο!
     Διδάσκοντες καθηγητές κατά κύριο λόγο το Χόλλυγουντ και η Τσινετσιτά, που στην χριστιανική θρησκευτική ιστορία είχαν ανακαλύψει ένα ακόμα πλούσιο πεδίο για να αναπτύξουν τη θεματογραφία τους με εντυπωσιακές υπερπαραγωγές  εμπνευσμένες από τα κεφάλαια της Παλαιάς Διαθήκης, από το Θείο Δράμα και τους διωγμούς των Χριστιανών. 
    Το θέμα ήταν εύκολο και γνωστό, άρα και εύπεπτο στις κινηματογραφόφιλες μάζες. Το σενάριο περιορίζονταν σε κάποιες απλές συνταγές πλοκής, αλλά σε γενικές γραμμές δεν υπήρχε πρωτότυπη μυθοπλασία. Η ιστορία περιοριζόταν αυστηρά στα πλαίσια της δεδομένης ιστορίας. 
     Αυτή η συνταγή ίσχυε για τις περισσότερες ταινίες με θρησκευτικό θέμα. Κάποιες λιγότερες, εστίασαν στα πέρα από την απλή εικονοποίηση των Γραφών. Αναζήτησαν με άποψη το βαθύτερο μήνυμα και το πρόβαλαν χωρίς χολυγουντιανά φτιασίδια. Π.χ. “Το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο”, “Η Ωραιότερη Ιστορία του Κόσμου”, καθώς και οι πιο πρόσφατες “Ο Τελευταίος Πειρασμός” και τα “Πάθη του Χριστού”
     Στην αντίπερα μεριά κάποιες άγνωστες και ξεχασμένες σήμερα ισπανικές παραγωγές της δεκαετίας του ’40 παρέμειναν στο επίπεδο της απλοϊκής εικονογράφησης.
     Οι περισσότερες από αυτές τις ταινίες προβάλλονταν και ξαναπροβάλλονταν σχεδόν με ετήσια συχνότητα στις ελληνικές κινηματογραφικές αίθουσες αποκλειστικά στη διάρκεια της Μεγάλης Εβδομάδας και το πολύ μια εβδομάδα πριν βασίζοντας την προσδοκία των αιθουσαρχών για περισσότερα εισιτήρια στην συναισθηματική φόρτιση των ημερών. 
      Στην Α΄ προβολή οι μεγάλες παραγωγές και στην περιφέρεια εκείνες του φτωχότερου προϋπολογισμού που κάποιες από αυτές δεν πέρασαν ποτέ από τους κεντρικούς κινηματογράφους. 
 





    Κοντά στις ταινίες με το Θείο Δράμα και εκείνες με ιστορίες από την Παλαιά Διαθήκη, ενώ οι άλλες με θέμα τους διωγμούς των Χριστιανών (βασικά πρωτότυπης μυθοπλασίας) συνέχιζαν την καριέρα τους και στους καλοκαιρινούς κινηματογράφους Αθηνών και επαρχίας.
      Κατόπιν, τη σκυτάλη την πήρε η Τηλεόραση και ιδιαίτερα τα μικρά κανάλια, που ομολογουμένως έβλεπαν την ακροαματικότητά τους να αυξάνεται παίζοντας αυτές τις ταινίες.
     Πάντως, θα πρέπει να ομολογήσουμε ότι βλέποντας αυτές τις ταινίες εμπεδώσαμε τα θρησκευτικά καλύτερα από το στεγνό διάβασμα των αντιστοίχων σχολικών μας βιβλίων. 
   Ξέχωρα, που κάποιες από αυτές έμειναν ως σταθμοί στην ιστορία του Κινηματογράφου (Χιτώνας, Κβο Βάντις, Μπεν Χουρ -και του 1925 και του 1959-, Βασιλεύς των Βασιλέων, Οι Δέκα Εντολές κλπ)
     Και ας μη ξεχάσουμε ανάμεσά τους και την κολοσσιαία υπερπαραγωγή του βωβού κινηματογράφου “Μισαλλοδοξία” (1916), την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία που είχε θρησκευτικό θέμα (Η Σταύρωση ήταν ένα από τα επεισόδια της) και που απετέλεσε πηγή έμπνευσης για την ανάπτυξη της σχετικής θεματολογίας.
      Μιας και μιλάμε για πρωτιές, στην ελληνική σχετική θεματολογία, μ’ όλο που αυτή δεν είναι αναπτυγμένη, μια από τις πρώτες ελληνικές ταινίες ήταν “Ο Ανήφορος του Γολγοθά” (1917)
    Μια… τραγελαφική ταινία κάπου 900 μέτρα μήκους, που δεν ολοκληρώθηκε, αλλά που ωστόσο προβλήθηκε στις αίθουσες έχοντας ένα σημαντικότατο καστ ηθοποιών του θεάτρου εκείνης της εποχής 
(Γιώργος Πλούτης, Άρης Mαλλιαγρός σε πρώτη εμφάνιση, Mάνος Φιλιππίδης -ο πατέρας του Aνδρέα Φιλιππίδη-, Xριστίνα Kαλογερίκου, Mαρία Φιλιππίδου, Φωτεινή Λούη-Kοτοπούλη -αδερφή της Mαρίκας, Περικλής Πλεμενίδης, Θωμάς Oικονόμου, K. Iωαννίδης) 
  διευθυντή φωτογραφίας τον Ζοζέφ Χεπ και σκηνοθεσία του Δήμου Βρατσάνου που εξελίχτηκε αργότερα στον πρώτο οργανωμένο Έλληνα κινηματογραφικό παραγωγό. 
     Η ταινία ήταν παραγωγή της Άστυ-Φιλμ και μικρών κεφαλαίων των Πελοπίδα Tσουκαλά, Zοζέφ Xεπ, Mίκιου Λάμπρου και K. Kουμανιώτη. 
    Τα γυρίσματα του δρόμου  προς τον Γολγοθά έγιναν στα μονοπάτια του λόφου του Φιλοπάππου, ενώ εκείνα στον Κήπο της Γεσθημανής στο πάρκο του Αστεροσκοπείου. Ο κόσμος που είχε μαζευτεί και παρακολουθούσε το γύρισμα χρησιμοποιήθηκε στα πλάνα ως θεατές της πορείας του μαρτυρίου, άσχετο αν ήταν ντυμένοι με τα ρούχα της εποχής του γυρίσματος και όχι της εποχής του Χριστού. Λεπτομέρειες. 
    Κάποιες άλλες ταινίες μυθοπλασίας με θρησκευτικό περιεχόμενο, κυρίως βίους Αγίων, δεν είναι σίγουρο ότι προβλήθηκαν ποτέ εμπορικά σε κινηματογραφική αίθουσα.
    Τέλος, κάποιες ταινίες, βασικά, ισπανικής παραγωγής στα τέλη της δεκαετίας του ’40 και αρχές της δεκαετίας του ’50 που προβλήθηκαν ντουμπλαρισμένες στα ελληνικά ή με προσθήκη ελληνικών διαλόγων, γιατί μερικές ήταν και από την εποχή του βωβού κινηματογράφου, δεν ήταν λίγοι εκείνοι που νόμιζαν ότι επρόκειτο για ελληνική παραγωγή αφού δεν είχαν ούτε καν credits!
Βιβλικά Εικονογραφημένα
  

  Στην παράθεση δεν ακολουθείται καμιά σειρά. Ούτε χρονολογική, ούτε αξιολογική. Απλώς, τυχαία.



Ούτε επίσης έχουν καταχωριστεί όλες οι γνωστές ταινίες με θέμα τη ζωή και τα Πάθη του Χριστού
Από το εξαιρετικό blog : 
Δεινοθήσαυρος ο φιλομαθής
Κάτι παρόμοιο στο blog :
Personal Jesus: Δέκα διαφορετικές κινηματογραφικές ενσαρκώσεις του Ιησού Χριστού
Μπεν Χουρ : Χλαμύδα και έρωτας στα χρόνια του Ιησού !
Τα γήινα πάθη του κινηματογραφικού… Ιησού !
Η «άλλη» Μαρία : Εννέα διαφορετικές κινηματογραφικές ενσαρκώσεις της Μαρίας της Μαγδαληνής
Jesus Christ Superstar : Ο Ιησούς των χίπις
Δες όλες τις Πασχαλινές αναρτήσεις του "Λόλα, να ένα άλλο" και επέλεξε αυτές που σε ενδιαφέρουν: Πασχαλινές αναρτήσεις