Παρασκευή, 22 Φεβρουαρίου 2013

Κηδείες, μοιρολόγια και άλλα παρόμοια

Προετοιμασία νεκρού και φέρετρου 
και τα έθιμα τους
   Ο άνθρωπος πεθαίνει, κατά γενική ομολογία με τον εξής τρόπο: ανασαίνει βαριά τρείς φορές, την τρίτη φορά δακρύζει, χαμογελάει, γέρνει δεξιά και μετά πεθαίνει. 
  Αφού του κλείσει κάποιο συγγενικό του πρόσωπο τα μάτια και το στόμα, πολλές φορές χρησιμοποιώντας κόλλα, (γιατί εάν παγώσει ο νεκρός δεν κλείνουν εύκολα), σκίζουν τα ρούχα που φορούσε με ένα ξυράφι. Αυτά τα ρούχα δεν τα έπλεναν, ούτε τα πετούσαν αλλά τα έθαβαν κάπου στο δάσος. 
  Στη συνέχεια ακολουθεί η προετοιμασία του νεκρού για τη επερχόμενη κηδεία του: 
  Αρχικά τον πλένουν τρία ή πέντε άτομα, κατά βάση άντρες, με κρασί ή ξύδι, ο ένας το κρατάει και οι άλλοι δύο τον πλένουν, του βάζουν το σάβανο, ένα λευκό πανί καινούριο ενός μέτρου σα ράσο το οποίο το σκίζουν με το ξυραφάκι και το φοράνε στο κεφάλι του. 
  Τον ντύνουν με καινούρια, κατά το έθιμο, ρούχα και εν συνεχεία ετοιμάζουν το φέρετρό του. Αφού τον ντύσουν, βάζουν σε ένα πιάτο λίγο νερό και ξύδι, του παίρνουν το δεξί χέρι και του βουτάνε τα τρία δάχτυλά του και του κάνουν το σταυρό(με το ίδιο του το χέρι). 
  Την ώρα που βγάζουν το νεκρό από το σπίτι, το άτομο που τον κρατά από τα δεξιά σπάει το πιάτο αυτό, για το καλό του σπιτιού αλλά και για την ευεξία των υπολοίπων. Εάν δεν το σπάσουν και μείνει στο σπίτι, υποστηρίζεται ότι προξενεί κακό. 
  Έπειτα του σταυρώνουν τα χέρια και του τα δένουν με ένα άσπρο μαντήλι. Τα άτομα που τον έπλυναν, στο τέλος, βρέχουν τα χέρια τους με νερό, τον ρεντάνε τρείς φορές και τον συγχωράνε λιβανίζοντάς τον. 
 Μετά παίρνουν ένα βαμβάκι, στύβουν πάνω του αρκετό λεμόνι, του περνούν το πρόσωπο για να μην κιτρινίσει και με τη δύση του ηλίου τον σκεπάζουν με ένα λευκό μαντήλι. Έτσι ο αποθανών είναι έτοιμος για να τοποθετηθεί στο φέρετρό του.  
  Από κάτω από το φέρετρο βάζουν πρασινάδα, γιατί (σύμφωνα με τις τοπικές μαρτυρίες) παρέχει στο νεκρό «ευχάριστο» και «άνετο» περιβάλλον, και βάζουν γύρω του δαντέλα ή σεντόνι. 
  Απαραίτητος είναι ο λιβανισμός του νεκρού, για την εύκολη απελευθέρωση της ψυχής του. Μετά έρχεται ο ιερέας και αφού διαβάσει μια προσευχή, λιβανίζει και ο ίδιος το νεκρό. 
  Τέλος, το παιδί του νεκρού του ανάβει τη λαμπάδα του, και η οικογένεια του αλλά και οι λοιποί συγγενείς τον ξενυχτάνε με μοιρολόια και θρήνους. 
Προλήψεις και πιστεύω 
  Για σαράντα μέρες πρέπει το σπίτι του αποθανόντος να παραμείνει ανοιχτό και να λιβανίζεται τακτικά, για να ηρεμεί η ψυχή του.  
  Επίσης το καντήλι πρέπει να είναι αναμμένο συνεχώς τόσο στο σπίτι όσο και στο κοιμητήριο. 
   Πιστεύεται ότι για σαράντα μέρες η ψυχή κυκλοφορεί μέσα στο σπίτι και παρουσιάζεται σε ορισμένα πρόσωπα που πονάει και είναι σα να θέλει να πει κάτι, αλλά δεν έχει το δικαίωμα. Αυτοί που τον πονούν, αγωνιούν και προσεύχονται συνέχεια. 
  Λέγεται ότι πριν ξεψυχήσει ο άνθρωπος ο Άγγελος ή ο Θεός λέει: «συ πάρε το χώμα σου και εγώ το φύσημά μου». Όσο να σαραντίσει, παίρνουν τον αποθανόντα οι Άγγελοι και τον γυρίζουν όπου είχε πάει και κάνει ό,τι όσο ζούσε. 
  Μια εβδομάδα πριν τα σαράντα, η οικογένεια του εκλιπόντος νηστεύει και κοινωνάει για την ηρεμία της ψυχής του. 
  Στα σαράντα, οπότε και γίνεται το μνημόσυνο, προσφέροντας κόλλυβα, καφέ και φαγητό, τον έχουν φέρει οι Άγγελοι παρών στη τελετή και την επόμενη τον παραδίδουν εκεί που πρέπει… 
 Εδώ θεωρητικά τελειώνουν όλα. Πολλοί βέβαια πιστεύουν ότι η ψυχή του αποθανόντος εξακολουθεί να περιφέρεται και να επισκέπτεται τους δικούς της ανθρώπους που αγαπούσε, μέχρι και τη λήξη της δικής τους ζωής. Στην πραγματικότητα όμως κανείς δε ξέρει τι ισχύει. 
  Άλλες προλήψεις τις οποίες τηρούν όσοι έχουν χάσει κάποιο οικογενειακό τους πρόσωπο είναι μεταξύ άλλων και οι εξής: 
1) Αν ο νεκρός έχει τα μάτια ή το στόμα ανοιχτό, πιστεύεται ότι σύντομα θα πάρει μαζί και άλλον. 
2) Δεν καθαρίζουν το σπίτι κατά την ημέρα του θανάτου οικείου προσώπου, για να μην «καθαρίσει» και άλλον ο χάρος. 
3) Γυναίκα που παρακολούθησε κηδεία δεν επιτρέπεται να πλησιάσει βρέφος γιατί αυτό θα ασθενήσει.
4) Αυτοί που παρακολουθούν κηδείες δεν πηγαίνουν κατόπιν στα σπίτια τους, αλλά αλλού για να μεταδώσουν εκεί το κακό.
5) Αν κατά την ημέρα της κηδείας βραχεί ο νεκρός πιστεύεται ότι θα βρέχει για σαράντα μέρες, όσο πιστεύεται ότι η ψυχή του νεκρού θα περιπλανιέται στη γη.
6) Αν βρέχει κατά την ημέρα της κηδείας, αυτό φανερώνει ότι ο αποθανών ήταν καλός άνθρωπος.
7) Το κράξιμο κόρακα κατά την ώρα της ταφής προμηνύει θάνατο. 
8) Αν κάποιος πεθάνει τη μέρα των Χριστουγέννων πηγαίνει στον Παράδεισο, μια και οι πύλες του είναι ανοιχτές αυτή τη μέρα.
9) Οι αποθνήσκοντες Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή θεωρούνται δίκαιοι και ενάρετοι και θα πάνε στον Παράδεισο. Οι αποθνήσκοντες Τρίτη αμαρτωλοί. 
10) Η χήρα φοράει πάντα τσεμπέρι, γιατί συμβολίζει τον άντρα της, και δε βγάζει ποτέ τα μαύρα.
11) Όταν ο αποθανών είναι παπάς, τον θάβουν με τα ράσα και τον βάζουν να κάθεται στο φέρετρο, γιατί έτσι η παπαδιά θα μπορεί, εφόσον και η ίδια είναι μικρή σε ηλικία και το επιθυμεί, να ξαναπαντρευτεί. Εάν όμως η παπαδιά είναι μεγάλη και δε θέλει να ξαναπαντρευτεί, τον βάζουν κανονικά (ξαπλωτά δηλαδή) στο φέρετρο. 
12) .Μερικές φορές στο ξενύχτι λένε αστεία και γελάνε για να περάσει η νύχτα. Και λένε αστεία και γελάνε στις κηδείες γιατί μαθές, όταν σταυρώσανε το Χριστό, πήγανε ζούμενα πετούμενα να συλλυπηθούνε τη Παναγία. Όταν φεύγανε, σηκώθηκε και η χελώνα με το χελωνόπουλό της να φύγει και είπε η χελώνα στο χελωνόπουλό της: «σήκω άστρι μου να πάμε». Τότε η Παναγία γέλασε παρά τη πίκρα πούχε και γι’ αυτό και ‘μεις γελάμε στις κηδείες, στα ξενύχτια.
13) Όλη νύχτα καίνε τα κεριά. Το πρώτο κερί που θα φέρει άνθρωπος την ώρα που ξεψύχησε ο νεκρός, θα τ’ ανάψουνε κι αμέσως θα το σβήσουνε, γιατί το θέλουνε να κάψει τρεις βραδιές στο μέρος που ξεψύχησε ο νεκρός. Τη τελευταία βραδιά το αφήνουνε και καίει όλο.
kastrinou
Κάτι παρόμοιο στο blog :  
"Omnia mors aequat" μτφρ: ο θάνατος εξισώνει τα πάντα... 
Υπαίθριο εκκλησάκι για τον "αδικοχαμένο" Σάκη !!  
Η ζωή εν τάφω...   
Κι αν είσαι και παπάς με την αράδα σου θα πας !
Μεταθανάτιες φωτογραφίες : "Μείνε τελείως ακίνητος να σε τραβήξω μια φωτογραφία" ! 
Να αυτοκτονήσω ή να κάνω καφέ;
Τα 30 πράγματα για τα οποία μετανιώνουν περισσότερο όσοι πεθαίνουν
Σκοτεινό κείμενο
Τι είπαν λίγο πριν πεθάνουν 10 σπουδαίες προσωπικότητες
Tο τελευταίο γεύμα ενός θανατοποινίτη πριν την εκτέλεσή του

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.