Τρίτη, 26 Φεβρουαρίου 2013

Μπεν Χουρ : Χλαμύδα και έρωτας στα χρόνια του Ιησού !

   Το Ben Hur (γνωστό και ως Ben-Hur) είναι μια αμερικάνικη επική ταινία του 1959, σκηνοθετημένη από τον Γουίλιαμ Γουάιλερ, με σενάριο από τον Καρλ Τάνμπεργκ βασισμένο στο πασίγνωστο ομώνυμο μυθιστόρημα του Λιούις Γουάλας. 
  Πρόκειται για μία από τις καλλίτερες θρησκευτικές ταινίες με ιδιαίτερο πομπώδη χαρακτήρα που έχουν γυριστεί και που η προβολή της επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο συνηθέστερα τη περίοδο της Μεγάλης Εβδομάδας. 
  Το επικό δράμα βραβεύτηκε με 11 Όσκαρ, τα περισσότερα που έχει πάρει ποτέ ταινία.
Το βιβλίο και η θεατρική παράσταση
   Το βιβλίο «Μπεν Χουρ» έγραψε ο ήρωας του Αμερικανικού εμφυλίου πολέμου στρατηγός Lew Wallace. 
  Ο Wallace υπήρξε και επιτυχημένος δικηγόρος, ενώ υπηρέτησε και ως κυβερνήτης της περιοχής του Νέου Μεξικού και Γερουσιαστής της Πολιτείας της Ιντιάνα. 
  Μετά από μια συζήτηση με έναν αγνωστικιστή προβληματίστηκε για το πόσο λίγα ήξερε για την πίστη του. 
  Όντας προβληματισμένος αποφάσισε να γράψει ένα μυθιστόρημα που θα διαδραματιζόταν την εποχή του Ιησού. 
  Ξεκίνησε να γράφει το 1876. Διεξήγαγε φοβερή έρευνα. Το βιβλίο, όταν πρωτοκυκλοφόρησε το 1880 δεν γνώρισε μεγάλη επιτυχία. 
  Δύο χρόνια μετά την έκδοσή του, όμως, γίνεται Best seller και γνωρίζει πρωτοφανή δημοσιότητα. 
  Θα παραμείνει ως το μεγαλύτερο Best seller για πενήντα περίπου χρόνια. 
  Κάποιοι παραγωγοί προτείνουν στον Wallace να το κάνουν θεατρική παράσταση. O Wallace ήταν διστακτικός. 
 Δεν ήθελε να παίξει κάποιος ηθοποιός τον ρόλο του Χριστού.  Οι παραγωγοί βρήκαν μια συμβιβαστική λύση. Κανείς δεν θα υποδυόταν τον Χριστό. Μια μεγάλη ξύλινη φιγούρα, σαν κούκλα, θα φαινόταν σαν σκιά μέσα σε φως.  
  Ο Wallace δέχτηκε και η θεατρική παράσταση ξεκίνησε το 1899. Αμέσως, έγινε τεράστια εμπορική επιτυχία. Μέσα στα 20 έτη που παιζόταν, την είδαν πάνω από 20 εκατομμύρια άνθρωποι. 
  Τα έσοδα ξεπέρασαν τα 10 εκατομμύρια δολάρια, εκπληκτικό για την εποχή ποσό. 
  Προκειμένου να επιτευχθεί αρτιότερο τεχνικά αποτέλεσμα, εφαρμόστηκαν και σκηνοθετικές καινοτομίες. 
  Για την σκηνή της ναυμαχίας, κατασκευάστηκαν ειδικοί ανεμιστήρες που έκαναν κάποια υφάσματα να ανεμίζουν και να δημιουργούν την αίσθηση της τρικυμισμένης θάλασσας. 
  Για την σκηνή της αρματοδρομίας κατασκευάστηκε ειδικός κύλινδρος που κινούσε το ύφασμα με την εικόνα του σταδίου ώστε να δίνεται η αίσθηση ότι τα άρματα, που στην ουσία παρέμεναν ακίνητα, έτρεχαν. 
  Στην τελευταία παράσταση ελάχιστα ήταν τα μέλη του θιάσου που έπαιζαν στην παράσταση απ’ όταν ξεκίνησε. Ανάμεσά τους, το άλογο του Wallace, «Monk». 
  H δημοσιότητα που απέκτησε η παράσταση ήταν τέτοια που σε πολλές περιοχές οργανώνονταν αρματοδρομίες. 
  Η θεατρική παράσταση έμεινε στην ιστορία και για έναν άλλο λόγο. Μετά τον θάνατο του Wallace το 1905 οι κληρονόμοι του διεκδίκησαν ποσοστά απ’ τους θεατρικούς παραγωγούς. 
  Η υπόθεση πήγε στα δικαστήρια, καθώς η υπόθεση των πνευματικών δικαιωμάτων δεν είχε, τότε, ακόμη ξεκαθαριστεί. 
  Το δικαστήριο δικαίωσε τους κληρονόμους. Η απόφαση του δικαστηρίου απετέλεσε δικαστικό προηγούμενο για παρόμοιες υποθέσεις.
Οι πρώτες ταινίες
Το 1909 γυρίστηκε μια σύντομη βουβή ταινία. 
  
  
  Το 1925 η εταιρεία ΜGM που είχε αγοράσει τα πνευματικά δικαιώματα αποφάσισε να γυρίσει μια καλύτερη ταινία. 
  

  Η ταινία ήταν και αυτή βουβή και κόστισε 4 εκατομμύρια δολάρια, μια εποχή που η ακριβότερη ταινία δεν κόστιζε πάνω από 1 εκατομμύριο δολάρια. 
  

  Για την σκηνή της ναυμαχίας κατασκευάστηκαν πραγματικές γαλέρες που συνεπλάκησαν σε πραγματική ναυμαχία. 
  

  Ένα ατύχημα προκάλεσε πυρκαγιά και τεράστια αναστάτωση. 42 κάμερες κατέγραφαν τις διάφορες σκηνές. 
 Η ταινία έγινε επιτυχία. Την είδαν όλοι. 
  

  Και με αυτήν η MGM καθιερώθηκε και εδραιώθηκε στα κινηματογραφικά πράγματα. 
  

  Το 1931 στην ταινία προστέθηκε μουσική. Το 1950 ο «Μπεν Χουρ» γυρίστηκε για την τηλεόραση.
Η ταινία του 1959
Σκηνοθεσία : Γουίλιαμ Γουάιλερ
Παραγωγή : Σαμ Ζίμπαλιστ/MGM
Σενάριο : Καρλ Τάνμπεργκ
Πρωταγωνιστές   : Τζακ Χόκινς ,Τσάρλτον Ίστον, Χάια Χαραρίτ, Στίβεν Μπόιντ
Πρώτη προβολή : 18 Φεβρουαρίου 1962 (Ελλάδα)
Διάρκεια : 212 λεπτά
Γλώσσα : Αγγλικά
Βραβεύσεις 
Όσκαρ 
  Ο Ben Hur πήρε το 1960 βραβείο Όσκαρ σε 11 κατηγορίες και κατέχει έτσι το ρεκόρ των περισσότερων Βραβείων Όσκαρ μαζί με τις ταινίες Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών: Η Επιστροφή του Βασιλιά και Τιτανικός. 
Ακολουθούν οι κατηγορίες:
Καλύτερη Ταινία
Καλύτερη Σκηνοθεσία
Α' Ανδρικός ρόλος
Β' Ανδρικός ρόλος
Καλύτερο Μοντάζ
Καλύτερη Φωτογραφία
Καλύτερη Καλλιτεχνική Διεύθυνση
Καλύτερα Κοστούμια
Καλύτερη μουσική επένδυση
Καλύτερος Ήχος
Καλύτερα Οπτικά Εφέ
Επίσης προτάθηκε για το Καλύτερο προσαρμοσμένο σενάριο
Χρυσές Σφαίρες 
Η ταινία Μπεν Χουρ προτάθηκε το 1960 για Χρυσές Σφαίρες σε πέντε κατηγορίες. 
  Κέρδισε στις κατηγορίες Καλύτερη Ταινία (Δραματική), Β' Ανδρικός Ρόλος (Στίβεν Μπόιντ) και Καλύτερος Σκηνοθέτης. 
 Ο Τσάρλτον Ίστον προτάθηκε για βραβείο στην κατηγορία Α' Ανδρικός Ρόλος, την οποία όμως δεν πήρε. 
Υπόθεση
Ο Μπεν Χουρ απολαμβάνει μια άνετη ζωή στην Ιερουσαλήμ καθώς είναι γόνος πλούσιας εβραϊκής οικογένειας, αλλά και αξιωματικός στο ρωμαϊκό στρατό. 
  Όταν, μετά από χρόνια, ξανασυναντά τον Μεσάλα, παιδικό του φίλο και τωρινό κυβερνήτη της πόλης, η χαρά των δύο ανδρών είναι μεγάλη 
  όμως σύντομα θα τους χωρίσουν οι διαφορετικές απόψεις τους στην πολιτική. 
  Τα πράγματα θα πάρουν απρόσμενη τροπή όταν τη μέρα της παρέλασης για την υποδοχή του καινούριου κυβερνήτη, 
 ένα τούβλο θα πέσει από την ταράτσα του σπιτιού του Μπεν Χουρ πάνω στον Μεσάλα και ο πρώτος θα κατηγορηθεί για απόπειρα δολοφονίας του κυβερνήτη.  
  Με προτροπή του Μεσάλα, ο Μπεν Χουρ θα καταδικαστεί ως σκλάβος στις γαλέρες ενώ η μητέρα του και η αδελφή του θα φυλακιστούν. 
  Όμως ο νεαρός θα αποφασίσει να πάρει την εκδίκησή του...
Πληροφορίες
   Το 1958 η M.G.M. βρίσκεται στα πρόθυρα της χρεωκοπίας. 
  Οι υπεύθυνοι της εταιρείας καλούν τον Σαμ Ζίμπαλιστ, που θεωρούνταν ως ο καλύτερος παραγωγός που διέθεταν και του λένε:
  «Θα γυρίσεις το ισχυρότερο χαρτί που έχουμε, τον Μπεν Χουρ. Πάρε όσα χρήματα έχουμε. Αν αποτύχεις, δεν υπάρχει στούντιο». Ο Σαμ Ζίμπαλιστ βάζει όλη του την δύναμη στην παραγωγή. 
  Καλεί τον Γουίλιαμ Γουάιλερ με τον οποίο είχε ξανασυνεργαστεί και του ζητά να ανεβάσει το έργο. Ο Γουάιλερ με ένα εκατομμύριο δολάρια για αμοιβή δέχεται. 
  Ο Ζίμπαλιστ εμπλέκεται ενεργά στην όλη διαδικασία. Πριν ολοκληρωθεί η ταινία θα πεθάνει από έμφραγμα. Πολλοί απέδωσαν τον θάνατό του στην τεράστια ευθύνη που είχε αναλάβει. Πάντως, τελικά, οι προσπάθειές του δεν πήγαν χαμένες. 
  Το στούντιο που είχε αναλάβει να σώσει, γλίτωσε την χρεωκοπία. Η M.G.M. σώθηκε.
  Η παραγωγή ήταν επική. Πάνω από 300 σκηνικά χρησιμοποιήθηκαν. Ένα χρόνο κράτησε η προετοιμασία για την σκηνή της αρματοδρομίας. 
  Η ταινία γυρίστηκε στην περίφημη cinecita (πόλη του κινηματογράφου) στην Ιταλία. 
  Το μεσογειακό κλίμα της ταίριαζε με την υπόθεση της ταινίας που διαδραματίζεται στην Παλαιστίνη.
Σχετικά με το σενάριο υπήρχε ένα πρόβλημα. Η Μ.G.M. είχε σαράντα σενάρια, κανένα εκ των οποίων δεν κρινόταν ικανοποιητικό. 
  Τελικά, έφτασε η ημέρα των γυρισμάτων και δεν υπήρχε σενάριο. Κάθε ημέρα γραφόταν το σενάριο που θα γυριζόταν την επομένη. Εργάστηκαν τρεις σεναριογράφοι. Το τελικό αποτέλεσμα ήταν εκπληκτικό. 
   Ωστόσο, όλη αυτή η υπόθεση στοίχισε στην ταινία το Όσκαρ σεναρίου. Προτάθηκε για το βραβείο ο τελευταίος σεναριογράφος, ενώ οι προηγούμενοι είχαν δουλέψει πολύ περισσότερο από αυτόν.
 Ο Γουάιλερ που το θεώρησε αδικία, ενήργησε παρασκηνιακά ώστε να μην του δοθεί το όσκαρ. Καθώς όλη αυτή η αντιδικία έγινε γνωστή, η ταινία δεν πήρε το όσκαρ σεναρίου παρά το ότι πραγματικά το άξιζε. 
  Ο σκηνοθέτης του έπους, ο Γουάιλερ, αν το καλοσκεφτεί κανείς, είναι ένα πραγματικό αίνιγμα ή, έστω, κάτι παράδοξο. Κατ’ αρχήν ήταν Εβραίος! 
  Ωστόσο, τελικά, έκανε την καλύτερη ταινία για τον Χριστό. Μάλιστα, το καυχιόταν. «Χρειάστηκε ένας Εβραίος για να γυριστεί μια καλή ταινία για τον Χριστό», έλεγε. 
  Ο Γουίλιαμ Γουάιλερ δημιούργησε ένα αριστούργημα, ένα πραγματικό έργο τέχνης. 
 Η σκηνή της γέννησης του Χριστού π.χ. στην αρχή της ταινίας είναι ανεπανάληπτη. Είναι σαν να βλέπεις έναν πίνακα του Μιχαήλ Αγγέλου ή του Λεονάρντο Ντα Βίντσι.  
  Η σκηνή της Σταύρωσης σε συγκλονίζει. Και όλη η ταινία είναι ένα γεμάτη τέτοιες σκηνές. Κάθε πλάνο είναι ένα έργο τέχνης, ένα πραγματικό ποίημα.
  Η αριστουργηματική μουσική του Μίκλος Ρόσα είναι εφάμιλλη των μεγάλων δημιουργιών του Μπαχ, του Βιβάλντι και του Μότζαρτ. 
  Είναι καθαρή και υψηλή τέχνη. Και συνδυάστηκε έτσι ώστε να βρίσκεται σε αρμονία με τα διάφορα πλάνα. 
 Οι σκηνές γυρίστηκαν ανάλογα με την μουσική, για να ταιριάξουν μ’ αυτήν.
  Σκηνοθεσία, ηθοποιία και μουσική συνδυάστηκαν αρμονικά στην δημιουργία της τελειότερης κινηματογραφικής δημιουργίας όλων των εποχών. 
  Όταν βλέπεις τον «Μπεν Χουρ» καταλαβαίνεις γιατί ο κινηματογράφος ονομάστηκε «έβδομη τέχνη».
 Ο Γουάιλερ σεβάστηκε την επιθυμία του συγγραφέα του βιβλίου να μην υποδυθεί κάποιος ηθοποιός τον Ιησού Χριστό. Σε συνέντευξή του λέει: «Ήταν μια πρόκληση το πώς θα δείξεις τον Χριστό. Έδειχνα πλάνα από πίσω ή από το πλάι, έδειχνα την αντίδραση όσων τον κοιτούσαν. Έτσι, νόμιζες πως τον είδες ενώ δεν τον είχες δει» 
  Αυτή η τακτική είναι, πραγματικά, η άριστη. Τότε βέβαια, στηριζόταν και στον κώδικα του Χέηζ, σημαντικού παράγοντα της βιομηχανίας του θεάματος, 
  ο οποίος περίπου το 1920 είχε συντάξει έναν κώδικα δεοντολογίας που ακολουθούσαν οι εταιρείες παραγωγής. 
  Σύμφωνα με αυτόν τον κώδικα δεν επιτρεπόταν να φανεί το πρόσωπο του Χριστού. Ο κώδικας εγκαταλείφθηκε μετά το 1960. 
  Ιδιαίτερη προσοχή δόθηκε και στο κάστιγκ. Ο Τσάρλτον Ίστον, το ωραιότερο παράστημα του Χόλιγουντ επιλέχτηκε για τον πρωταγωνιστικό ρόλο. 
  Τους Ρωμαίους που ήταν οι αριστοκράτες της εποχής, τους έπαιξαν Άγγλοι ηθοποιοί που είχαν και μια πιο αριστοκρατική αγγλική προφορά. 
  Αμερικανοί ηθοποιοί έπαιξαν τους Εβραίους εκτός απ’ την συμπρωταγωνίστρια του Μπεν Χουρ, την Ηaya Harareet που ενσάρκωσε τον ρόλο της Εσθήρ και η οποία ήταν Παλαιστινιακής καταγωγής. 
  Την αδελφή του Μπεν Χουρ υποδύθηκε η κουνιάδα του Γουίλιαμ Γουάιλερ, Martha Scott.
  Επιλέχθηκε για το γύρισμα της ταινίας η κάμερα των 65 milimetres. Η εικόνα που δίνουν αυτές οι κάμερες είναι περίπου τέσσερις φορές μεγαλύτερη απ’ την εικόνα που δίνουν οι περισσότερες ταινίες σήμερα. 
  Αυτή η κάμερα σου δίνει μια εικόνα ανάλογη με αυτήν που βλέπεις. Η αναλογία είναι τρία προς ένα, δηλαδή έχεις τρεις φορές σε μήκος ό,τι έχεις μια φορά σε ύψος. 
  Βέβαια, λόγω αυτής της εικόνας είναι καλύτερο να βλέπεις την ταινία σε κινηματογραφική αίθουσα ή, τέλος πάντως, σε πανί με βιντεοπροβολέα. Σε μια μικρή τηλεόραση δεν έχεις πολύ καλή εικόνα, δεν μπορείς να δεις τις λεπτομέρειες.
  Η ταινία κόστισε 15 εκατομμύρια δολάρια. Ήταν η ακριβότερη μέχρι τότε παραγωγή. Απέδωσε απ’ την προβολή της στις αίθουσες πάνω από 80 εκατομμύρια δολάρια. Και έσωσε την Μ.G.M. 
  Όταν γυρίζονταν οι τελευταίες σκηνές της ταινίας, κάποιοι απ’ τους συντελεστές της έλεγαν μεταξύ τους: "20 χρόνια μετά κάποιοι θα κάθονται, όπως εμείς τώρα, και θα ξαναγυρίζουν τον Μπεν Χουρ". 
  Έπρεπε να περάσουν σαράντα περίπου χρόνια για να κερδίσει άλλη ταινία τον ίδιο αριθμό όσκαρ. Η ταινία Τιτανικός κέρδισε και αυτή 11 Όσκαρ.
  Ο Τσάρλτον Ίστον πέθανε στην ηλικία των 84 ετών. Η επί 64 έτη σύζυγός του Λυδία – παντρεύτηκε μόνο μια φορά – ήταν στο πλευρό του. Η οικογένειά του (είχε ένα γιο, μιαν κόρη και τρία εγγόνια) εξέδωσε την εξής ανακοίνωση: 
  «Τον γνωρίσαμε σαν έναν σύζυγο που λάτρευε την γυναίκα του, σαν έναν στοργικό και αφοσιωμένο πατέρα και σαν έναν ευγενικό παππού μ’ ένα μεταδοτικό αίσθημα του χιούμορ. Υπηρέτησε αυτούς τους πολύ πιο σπουδαίους ρόλους με καταπληκτική πίστη, κουράγιο και αξιοπρέπεια. Αγάπησε βαθιά και αγαπήθηκε βαθιά».
  Ο Τσάρλτον Ίστον έχει ερμηνεύσει, επίσης, τον Μωυσή στην ταινία «Οι δέκα εντολές» ενώ γύρισε και ένα ντοκυμαντέρ 4 ωρών με τον τίτλο «Ο Τσάρλτον Ίστον παρουσιάζει την Βίβλο».
Διάσημες Ατάκες
Μεσάλας: Είσαι είτε μαζί μου, είτε εναντίoν μου. 
Μπεν-Χουρ: Εάν αυτές είναι οι επιλογές, τότε είμαι εναντίoν σου! 
Παραλειπόμενα
**  Η ταινία που απογείωσε το σινεμά «χλαμύδας» και που με 11 Όσκαρ κρατάει ακόμα το ρεκόρ, μαζί με τον Τιτανικό και τον τρίτο Άρχοντα των Δαχτυλιδιών. Κόστισε 15 εκατομμύρια δολάρια, βάζοντας την MGM στα πρόθυρα χρεοκοπίας, και έβγαλε άμεσα 70, αλλά, σε στοιχεία του 1989, είχαν ανέλθει στα 90 παγκοσμίως.
  300 διαφορετικά σκηνικά κατασκευάστηκαν και μέσα σε αυτά υπήρχαν πάνω από ένα εκατομμύριο αντικείμενα! Σκηνοθέτης επιλέχτηκε ο William Wyler, ο οποίος ήταν βοηθός του Fred Niblo στην εκδοχή του 1925.
** Η πιο κλασική, φυσικά, σκηνή είναι αυτή της αρματοδρομίας. Εμφανίζονται 15.000 κομπάρσοι θεατές, οι περισσότεροι στην ιστορία του σινεμά. 
  Οι υπεύθυνοι της MGM έψαχναν, αρχικώς, το πώς θα έμοιαζε το στάδιο. Αφού οι περισσότεροι ιστορικοί, όπου απευθύνθηκαν, τους απογοήτευσαν, στράφηκαν στην ταινία του 1925 και έκαναν μια κόπια εκείνου του σκηνικού. 
  Οι κασκαντέρ έμαθαν τους ηθοποιούς να οδηγούν τα άρματα. Ανάμεσα τους, ο Charlton Heston ήταν ο χειρότερος μαθητής. Την κρίσιμη στιγμή κούνησε τα χαλινάρια και δεν συνέβη τίποτα. Τότε, κάποιος από το κοινό φώναξε «giddy-up» και τα άλογα πετάχτηκαν στην κούρσα και ο σταρ παραλίγο να πέσει πίσω. 
  Την σκηνή την σκηνοθέτησε ο βετεράνος κασκαντέρ Yakima Canutt. Την θέση του Heston την είχε αναλάβει ο ίδιος του ο γιος. Ο Joe Cunutt, στην σκηνή που πετάγεται στο διπλανό άρμα εν μέσω σύγκρουσης, χτύπησε άσχημα στο πηγούνι. Όμως, κατάφερε να επανέλθει και να συνεχίσει το γύρισμα. Φυσικά, η σκηνή έμεινε ως είχε και απλά γυρίστηκε ένα πλάνο με τον Heston να επανέρχεται στο άρμα του. 
  Παραδόξως, δεν υπήρχε κανένα άλλο ατύχημα στα γυρίσματα αυτά. Όταν τελείωσε το έργο, οι παραγωγοί αποφάσισαν να καταστρέψουν το σκηνικό, για να μη χρησιμοποιηθεί από Ιταλούς δημιουργούς ψευδοϊστορικών ταινιών! 
** Η MGM ήθελε ένα αυθεντικό αντίγραφο ρωμαϊκού πλοίου για τα κοντινά στην ναυμαχία. Τότε ανατέθηκε σε έναν άνθρωπο που είχε περάσει μια ζωή μελετώντας την ρωμαϊκή ναυπηγική να παρουσιάσει σχέδια. Όταν τα σχέδια έφτασαν στα χέρια του ντεκορατέρ Mauro Zambuto, αυτός αναφώνησε «Μα αυτό το πλοίο είναι πολύ βαρύ! Θα βουλιάξει!»
  Όμως, οι παραγωγοί διέταξαν να κατασκευαστεί και το έριξαν στην θάλασσα. Όλα έμοιαζαν τέλεια, όταν ένα μικρό κυματάκι έκανε το πλοίο να βουλιάξει! Τελικά το πλοίο αναγέρθηκε και τοποθετήθηκε μέσα σε μια λιμνούλα, με ψεύτικο ντεκόρ ουρανού. Μέσω χημικών διεργασιών, τα σκοτεινά νερά της λιμνούλας έδειξαν γαλάζια όπως της Μεσογείου. 
  Ακόμα και έτσι, αργότερα ανακάλυψαν ότι η κάμερα δεν χωρούσε μέσα! Εντέλει το μετέφεραν σε στούντιο της Ρώμης και του έκαναν τις απαραίτητες μετατροπές. Φυσικά μιλάμε για τα στούντιο της Τσινετσιτά.
** Ο Burt Lancaster απόρριψε τον ρόλο του Μπεν-Χουρ με μεγάλη ευκολία και με την αιτιολογία ότι δεν ήθελε να προωθήσει χριστιανικά μηνύματα. Ο διάσημος ηθοποιός ήταν δηλωμένος άθεος. 
  Ο, δε, Paul Newman αρνήθηκε κι αυτός, αιτιολογώντας ότι δεν είχε τα κατάλληλα πόδια για να φορέσει χλαμύδα! 
  Τέλος, ο ρόλος πήγε στον Rock Hudson και αυτός τον δέχτηκε. Όμως, ο μάνατζερ του τού πρότεινε να αποσυρθεί, γιατί υπήρχαν ομοφυλοφιλικά υπονοούμενα στο σενάριο…
** Ο απόλυτος θρίαμβος των μεγεθών και του larger than life Χόλιγουντ: 202 λεπτά δράσης, τα 11 Όσκαρ, η σεκάνς της αρματοδρομίας που έχει αποκτήσει διαστάσεις θρύλου, κι όλα αυτά για την ιστορία ενός σκλάβου που διάγει βίο παράλληλο με τον Ιησού. 
  Αξίζει τον κόπο, διότι είναι ο ορισμός του έπους-ποταμού και της μεγαλειώδους ανάπλασης εποχής – και ας προκαλεί τουλάχιστον το μειδίαμα ως ιδεολογικό κατασκεύασμα.
Μια κριτική
Ηλίας Δημόπουλος  
    Η αισθητική του Έπους προοιώνισε και δημιούργησε έργα όπως αυτό. Διάφανη, καλοδιαχωρισμένη ηθική τάξη επικρατεί, ακόμα και αν μικρές διαλεκτικές υπογραμμίσεις υπάρχουν εδώ κι εκεί – ο χαρακτήρας του Τζακ Χόκινς, ας πούμε.
  Περισσότερο απ’ όλα όμως εδώ έχει σημασία το πώς ο χειρισμός μιας επικής saga τεσσάρων ωρών, σε παραπλανά μισό αιώνα τώρα πως μιλά για την ιστορία ενός Εβραίου που ζητά τον γδικιωμό, ενώ, στην πραγματικότητα, αποτυπώνει με άφθαρτο μελάνι την πιο χριστιανορθόδοξη πραγματεία. 
  Και δεν έχεις νοιώσει δευτερόλεπτο μαθητευόμενος, δεν ενοχλείσαι μια στιγμή από δείκτες κηρύττοντες – ή φιλοσιωνισμό «ύποπτο».
  Εντός της ιστορίας θα βρεις μια ομοφυλοφιλία λανθάνουσα και «ξεδιάντροπη» (η σκηνή της πρώτης συνάντησης του Χουρ με τον Μεσσάλα είναι γεμάτη από «κοντάρια και βλέμματα»), και αν αυτή δεν είναι μια λαμπρή υπονόμευση του θρησκευτικού δογματισμού, τότε τι είναι… 
  Θα βρεις, σήμερα πια, μια διεισδυτική κριτική της έννοιας της υπερδύναμης, μια αποδόμηση της παγκοσμιοποίησης όχι ως αναπόφευκτης αλήθειας, αλλά ως εξουσιαστικής αναγκαιότητας. 
  Μια εξουθενωτική κριτική της Αμερικής, δηλαδή, που καθόλου δεν με πείθεις πως δεν ήταν μες στις προθέσεις του διορατικού δημιουργού ήδη από τον ψυχροπολεμικό τότε καιρό του…
  Θα βρεις, επίσης, μια μεγάλη «άγνωστη» ερμηνεία. Μπορεί η σχετικά ασήμαντη Σίρλει Νάϊτ να δηλώνει «πως το Χόλιγουντ είναι το μέρος που ο Τσάρλτον Έστον παίρνει Όσκαρ ηθοποιίας», όμως αυτή η ερμηνεία, με τα λιγοστά της ελαττώματα, είναι the stuff legends are made of. 
  Ο Έστον συντάσσει με εκπληκτικό μέτρο έναν χαρακτήρα βλεμμάτων και απειροελάχιστου μορφασμού, συγκρατεί, με τρόπο που μόνο ένας μεγάλος σταρ (και αυτό σημαίνει ΚΑΙ ηθοποιός) μπορεί, ένα κολοσσιαίο σύστημα παραγωγής που αρμόζεται πάνω του και ανταποδίδει εξυπηρέτηση της αφήγησης, ογκώδες συναίσθημα, λεπτές αποχρώσεις και μεγάλο θέαμα.
  Εδώ, αναλαμβάνει και ο αλάνθαστος Ουάιλερ, που εκμεταλλεύεται άριστα αυτόν τον ορυμαγδό κινηματογραφικής ισχύος που λέγεται Χόλιγουντ. 
  Η αγέραστη σκηνή της αρματοδρομίας είναι το φανταχτερό παράδειγμα κατά το οποίο ένας άριστα λιπασμένος μηχανισμός, μια σπουδαία συλλογική προσπάθεια, φορτώνει την οθόνη με ένα αίσθημα ανεπανάληπτο. 
  Ασφαλώς και υπάρχει μια λειτουργία αποδραστική σε αυτό – ποιος είπε πως δεν υπάρχουμε κάποιοι που στ’ ανάμεσο των credits συμπληρώνουμε ζωή;…
  Και μιας για όνειρο η κουβέντα… Όλα τα περί τεκμηρίωσης της αξίας του Χουρ, μεγάλη σημασία δεν έχουν – ποιος άκουσε για αισθητική του έπους και δεν φοβήθηκε…
  Μεταξύ μας, μου αρκεί αυτή η εκπληκτικής παραμυθιακής ομορφιάς σεκάνς της αρχής. Της Γέννησης και του προσκυνήματος των Μάγων
   Απλωμένος σε ένα γιγάντιο 2.76:1, ο ουρανός του Ουάιλερ, βυθισμένος σε ένα τεχνικολόρ μπλε από κείνα που χρωμάτισαν όνειρα παιδικότητας που δεν θα φθίνουν ποτέ,
  βάζει κι ένα καταπληκτικό κυκλάκι στο Αστέρι (μην και το χάσεις), ενώ ο λυρισμός του μεγάλου Μίκλος Ρόσα αγγίζει το χολιγουντιανό ιδεώδες.
Και μόνο για δαύτο…
Τα Παρασκήνια
Η Αρματοδρομια 
και τα παρασκήνια της
Η Cinecita, o Ben Hur 
και η... βέσπα του
Βικιπαίδεια
Κωνσταντίνος Σαμαράς (Cine Tv) Cine.gr
christianmovies-citizenbasil.
SevenArt
cinetime.gr
Κάτι παρόμοιο στο blog :
Βιβλικά Εικονογραφημένα : Τότε, που στα σινεμά μαθαίναμε... Θρησκευτικά ! 
Personal Jesus: Δέκα διαφορετικές κινηματογραφικές ενσαρκώσεις του Ιησού Χριστού
Τα γήινα πάθη του κινηματογραφικού… Ιησού !
Η «άλλη» Μαρία : Εννέα διαφορετικές κινηματογραφικές ενσαρκώσεις της Μαρίας της Μαγδαληνής
Jesus Christ Superstar : Ο Ιησούς των χίπις
Δες όλες τις Πασχαλινές αναρτήσεις του "Λόλα, να ένα άλλο" και επέλεξε αυτές που σε ενδιαφέρουν: Πασχαλινές αναρτήσεις

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.