Τρίτη, 22 Ιανουαρίου 2013

Οι Videoprojectors του 60 !! / Θρησκευτικά Δ΄

 Στην τέταρτη ανάρτηση, που αφορά τα πόστερ, τις αφίσες, τα κάδρα και τις ζωγραφιές, που κρεμούσαμε στις σχολικές αίθουσες στη δεκαετία του '60 και του '70, θα ασχοληθούμε με τα "Θρησκευτικά". Ποιος δε θυμάται με νοσταλγία την εικόνα της "Γέννησης" με τους μάγους να προσκυνούν το μικρό Χριστούλη και με το θαυμασμό γιατί ένας μάγος ήταν μαύρος και φορούσε και σκουλαρίκι στο αυτί;  
   Στην "Προσκύνηση των βοσκών" οι καταστάσεις ήταν πιο απλές και βουκολικές, με ένα προβατάκι, μια αγελάδα, ένα γαϊδουράκι και τους ξυπόλητους βοσκούς να γονατίζουν μπρος στο μεγαλείο του Θείου Βρέφους! Τις ατέλειωτες και βαρετές ώρες της παράδοσης των Μαθηματικών και της Γλώσσας, οι ονειροπολήσεις σ' αυτά τα πόστερ που κρέμονταν από τους πράσινους τοίχους έδιναν μια διέξοδο στην παιδική απόγνωση! 
  "Η φυγή στην Αίγυπτο" δε νομίζω ότι έκανε τα παιδιά να καταλάβουν βαθύτερα το συγκεκριμένο γεγονός στη ζωή του Χριστού και εγώ προσωπικά έβρισκα ειδικά αυτή τη  ζωγραφιά πολύ γαλήνια και χαριτωμένη. Ένα ωραίο και χαλαρό ταξιδάκι της "Αγίας Οικογένειας" με το απαραίτητο γαϊδουράκι τους -πιθανόν για χαλάρωση και ψυχαγωγία-, αφού τίποτα στην όλη εικόνα δε πρόδιδε κάποιο άγχος, κάποιο φόβο ή την αδιόρατη υποψία μιας αγωνίας!
    Η ιστορία με τον "Ιησού δωδεκαετή στο Ναό" πάντα με σόκαρε ιδιαίτερα. Ο μικρός Χριστός φεύγει από τους γονείς του χωρίς να τους ειδοποιήσει, τον Ψάχνουν τρεις ολόκληρες μέρες και τελικά όταν τον βρίσκουν τους βάζει και "χέρι" και βγάζει και μια γλώσσα μέχρι απέναντι! Όπως και να το κάνουμε μου φαινόταν πολύ "προχωρημένο" διαχρονικά, ανεξαρτήτου εποχής και κουλτούρας...
  Οι θεολογικές μας γνώσεις δεν ήταν ιδιαίτερα επαρκείς παρ' όλη τη έντονη "θρησκευτικότητα" της εποχής και αυτό φαίνεται από την άποψη που είχα για το γεγονός της "Βαπτίσεως". Άντε και το δεχόμουνα ότι οι Εβραίοι βαφτίζονταν μεγάλοι, πώς όμως τους φώναζαν μέχρι τη μέρα της βάφτισής τους; (Βέβαια δεν τολμούσα να εκφράσω αυτές τις θεολογικές απορίες στη δασκάλα γιατί είχα αρκετά ανεπτυγμένο το ένστικτο της αυτοσυντήρησης!!).
  "Στην κατάπαυση της τρικυμίας", πάλι ως συνήθως είχα ένα θεολογικό ζήτημα! Γιατί ο Χριστός μάλωσε τους μαθητές που τον ξύπνησαν; Κι αν βυθιζόταν η βάρκα ενώ ο Χριστός κοιμόταν και δεν προλάβαινε να κάνει το θαύμα; Γιατί τους χαρακτήρισε ολιγόπιστους, ίσα-ίσα που ακριβώς επειδή πίστευαν στη θαυματουργική του δύναμη γι' αυτό τον ξύπνησαν. Και γιατί σκεφτόμουν σε πολύ προσωπικές σκέψεις να μην χαρακτηριστεί μια "ελαφριά αναισθησία" του Χριστού ο μακάριος ύπνος του στη βάρκα, ενώ γύρω του γινότανε χαμός; (Θέ μου σχώρα με!!) 
   Όμως όλες οι "αιρετικές" απόψεις μου σβήνονταν όμως όταν ο Χριστός, όχι μόνο, ευλογεί τα μικρά παιδιά, αλλά και βάζει "χέρι" στους μεγάλους και φέρνει τα παιδιά σαν παράδειγμα προς μίμηση για τη συμπεριφορά των ενηλίκων!! "Μαθητοπατέρας" με τα όλα του ο Ιησούς, ότι και να πεις!  
   Η ιστορία με τη "θεραπεία του παραλυτικού" μου άφηνε επίσης μια απορία κοινωνικού περιεχομένου: Την τρύπα που άνοιξαν στη σκεπή του σπιτιού για να κατεβάσουν με τα σχοινιά τον παράλυτο, την έφτιαξαν; έδωσε ο παράλυτος λεφτά στον ιδιοκτήτη για την επισκευή ή φάνηκε "γάιδαρος", έβαλε τα θεραπευμένα πόδια του στον ώμο και όπου φύγει-φύγει;  
 "Ή επί του Όρους Ομιλία" για μένα φάνταζε σαν το ιδανικό μάθημα, κήρυγμα ή όπως αλλιώς θέλετε πέστε το. Τι ωραία να μας έβγαζε και εμάς η δασκάλα έξω στην εξοχή, να αράζαμε στα ανθισμένα λουλούδια και να ακούγαμε σαν ευχάριστο νανούρισμα την παράδοση των μαθημάτων!! Τέλειο; Σιγουρα!!!
   "Η Ανάσταση του Λαζάρου" με τρόμαζε λίγο, αφού ποτέ μου δεν μπόρεσα να καταλάβω, πώς η Μάρθα και η Μαρία δέχτηκαν να μείνουν με τον αδελφό τους ξανά στο ίδιο σπίτι, που είχε πεθάνει για τρεις ολόκληρες μέρες και είχε επιστρέψει από τον Κάτω Κόσμο για να χαριεντίζεται μαζί τους;
  "Η Είσοδος του Χριστού στα Ιεροσόλυμα", μου φαινόταν αρκετά χαριτωμένη με τον Ιησού καβάλα στο γνωστό γκρίζο γαϊδουράκι (ήταν άραγε το ίδιο από την νύχτα της "Γέννησης" ή της "φυγής του στην Αίγυπτο";) και το μόνο μελανό σημείο ήταν που έστρωναν τα ρούχα τους οι ενθουσιασμένοι Ιουδαίοι για να περάσει ο Ιησούς, και εάν -λέω εάν- την ώρα που περνούσε ήρεμος και γαλήνιος το γαϊδουράκι άφηνε καμιά καβαλίνα, τι θα γινόταν τότε, μπορεί να μου πει κανείς;
   Όποτε έβλεπα το "Μυστικό Δείπνο" τότε και μόνο τότε καταλάβαινα την απόλυτη φτώχεια του Ιησού και των μαθητών του! Μα να έχουν μόνο ψωμί και κρασί; και ένα μόνο ποτήρι; Τι θλίψη αλήθεια...
   "Η Σταύρωση" με εντυπωσίαζε και με συγκλόνιζε πάντα και πότε δεν μπόρεσα να δικαιολογήσω, να αποδεχθώ ή να προσπεράσω ένα τόσο βάρβαρο τρόπο θανάτωσης που είχαν τα χρόνια εκείνα.
   Με την "Ανάσταση" του Χριστού όμως, έπαιρνα το αίμα μου πίσω καθώς έβλεπα στις εικόνες, τους τρομαγμένους Ρωμαίους στρατιώτες να μην ξέρουν κατά που να φύγουν! Έτσι, όλα εδώ πληρώνονται παλιοκερατάδες!!
    Τελικά με την "Ανάληψη" όλα τελείωναν εντυπωσιακά με ένα λαμπρό φινάλε και ο Ιησούς ανέβαινε στα ουράνια τυλιγμένος σε ένα υπέροχο μακρύ σεντόνι και οι μαθητές σταύρωναν τα χέρια τους και κοιτούσαν με θαυμασμό και ζήλια το Δάσκαλό τους σ' αυτό το υπέροχο εναέριο ταξίδι του!
   Σαν συμπέρασμα δεν μπορώ να πω, ότι τουλάχιστον σε μένα, αυτές οι εικόνες και τα κάδρα που ήταν κρεμασμένα γύρω-γύρω τόνωσαν το θρησκευτικό μου συναίσθημα ή μου έλυσαν κάποιες απορίες (ίσα-ίσα), αλλά τουλάχιστον και αυτό ίσως να είναι και πιο σημαντικό με ταξίδεψαν για ώρες πολλές στον κόσμο της Φαντασίας και μου έδωσαν εμπειρίες ανεπανάληπτες!
Κάτι παρόμοιο στο blog :

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.