Πέμπτη, 24 Ιανουαρίου 2013

Δέηση για την ψυχή του Παπαδιαμάντη

Χριστέ μου, δῶσ’ του τὴ χαρά, τὴ μόνη ποὺ μποροῦσε 
νὰ σοῦ ζητήση ἀπάνω ἐκεῖ νοσταλγικὰ ἡ ψυχή του, 
κάνε τὸ θάμα κι ἄσε τον νὰ ζήση, ὅπως ἐζοῦσε
σὲ μιὰ μεριά, ποὺ τάχατες νὰ μοιάζη τὸ νησὶ του. 
Νά ’ναι τὰ βράχια στὸν γκρεμὸ βαθιὰ κουφαλιασμένα
νάχη σωριάσει ἡ θάλασσα στὴν ἀμμουδιὰ τὰ φύκια
κι ἀράδα ἀράδα στὸ γιαλὸ δεμένα, ἀποσταμένα
νὰ σιγοτρίζουν τὰ φτωχὰ Σκιαθίτικα καΐκια
Νά ’ναι οἱ νησιώτισσες οἱ γριὲς κι οἱ νιὲς οἱ πεθαμένες
αὐτές, ποὺ τὶς θλιμμένες τους μᾶς ἔλεγε ἰστορίες
νὰ γνέθουν τὸ λινάρι οἱ γριὲς στὴν πόρτα καθισμένες
Καὶ δίπλα στὰ παράθυρα ν’ ἀνθίζους οἱ γαζίες
Κι’ ὕστερα ἀκόμα νά ’ναι ἐλιὲς καὶ νά ’ναι κυπαρίσσια 
σκυμμένα νά ’ναι καὶ τὸ φῶς τ’ ἀχνὸ νὰ προσκυνᾶνε
νὰ τόνε περιμένουνε στὸν κάμπο τὰ ξωκλήσια 
καὶ τὴ καμπάνα τους μακριὰ οἱ ἀγγέλοι νὰ χτυπᾶνε. 
Δῶσ’ του, Χριστέ μου, τὴ στερνὴ χαρὰ νὰ ἱδῆ καὶ πάλι, 
τὴ γνώριμή του τὴ ζωὴ κοντὰ στ’ ἀκροθαλάσσι
ἄχ! ἔτσι ἀθῶα κι ἔτσι ἁπλὰ κι ἁγνὰ τὴν εἶχε ψάλει, 
ποὺ τῆς ἀξίζει ἐκεῖ ψηλὰ μαζὶ μ’ αὐτὸν ν’ ἁγιάση
« Σκιὲς » Λάμπρος Πορφύρας
Άλλα παιδικά ποιήματα του Πορφύρα στο blog

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.