Τρίτη, 22 Ιανουαρίου 2013

Τα μιούζικαλ του Δαλιανίδη: Πούπουλα, φτερά κι αστραφτερό στολίδι !

Μια μικρή εισαγωγή  
    Αν κάθε έργο που έχει λίγα ή πολλά τραγούδια ήταν μιούζικαλ, τότε ο ελληνικός κινηματογράφος θα ήταν ολόκληρος ένα μιούζικαλ...
  Όμως το συγκεκριμένο είδος έχει και συγκεκριμένους κανόνες. Στο μιούζικαλ η μουσική, το τραγούδι και ο χορός δεν είναι "αξεσουάρ" του έργου, αλλά εξελίσσουν, ισότιμα με την πρόζα, την υπόθεση.
   Το μιούζικαλ στον ελληνικό κινηματογράφο έχει... ονοματεπώνυμο ή μάλλον δύο: Γιάννης Δαλιανίδης και Φίνος Φιλμ. Από τα χέρια του Γιάννη Δαλιανίδη "γεννήθηκε" και στην αγκαλιά της Φίνος Φιλμ αναπτύχθηκε, μεγάλωσε και έλαμψε.
   Μέσα σε έντεκα περίπου χρόνια, 1963-1974, με αφετηρία το "Μερικοί το προτιμούν κρύο" και τελευταίο σταθμό τους "Εραστές του ονείρου" ο Γιάννης Δαλιανίδης έφτιαξε μια σειρά από διασκεδαστικές καταρχάς ταινίες -γι' αυτό και λατρεμένες-,
   γυρίζοντας αρχικά πιο "αμερικάνικα" ή "ευρωπαϊκά" μιούζικαλ, με καθαρόαιμες ωστόσο ελληνικές ιστορίες -τα πρώρα τέσσερα μιούζικαλ του- κι έπειτα τα υπόλοιπα να ακουμπούν στην λαϊκή μουσική.
  Είτε επρόκειτο για το ένα, είτε για το άλλο "στιλ" υπήρχαν μερικές κοινές συνισταμένες: η λάμψη, η ομορφιά, η γοητεία, τα κοσμοπολίτικα μέρη που φιλοξενούσαν τα γυρίσματα, το χρώμα, αλλά και τους ηθοποιούς!
  Η αφρόκρεμα του ελληνικού κινηματογράφου συναντιόταν στη Διεθνή Έκθεση της Θεσσαλονίκης, στη Ρόδο, την Ύδρα, στο Παρίσι τραγουδούσε, χόρευε κι ερωτευόταν..
   Ζωή Λάσκαρη, Κώστας Βουτσάς, Μάρθα Καραγιάννη, Ρένα Βλαχοπούλου, Ντίνος Ηλιόπουλος, Χλόη Λιάσκου, Φαίδων Γεωργίτσης, Γιάννης Βογιατζής, Μαίρη Χρονοπούλου, Χρόνης Εξαρχάκος, Ανδρέας Ντούζος, Έλενα Ναθαναήλ, Ελένη Προκοπίου...
   Και τα τραγούδια... τα τραγούδια... Μερικά από τα μεγαλύτερα λαϊκά σουξέ, και σήμερα ακόμα, ξεπήδησαν μέσα από αυτά τα μιούζικαλ, σε μουσικές του Μίμη Πλέσσα, στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου και ερμηνευμένα από τη Μαρινέλλα, τον Γιάννη Πουλόπουλο, τον Τόλη Βοσκόπουλο, την Τζένη Βάνου...
   Να και οι χόροι, σε χορογραφίες Μανόλη Καστρινού τα πρώτα τέσσερα, Γιάννη Φλερύ τα υπόλοιπα... Με εξαίρεση το δραματικό - ένα και μοναδικό- μιούζικαλ "Γυμνοί στο δρόμο" με το Νίκο Κούρκουλο και τη Ζωή Λάσκαρη, 
  όλα τα υπόλοιπα μιούζικαλ του Γιάννη Δαλιανίδη ήταν αυτό που λέμε σήμερα "σίγουρο best seller", μια και έσπασαν τα ταμεία και μάλιστα θεωρούνταν οι μοναδικές ταινίες που μπορούσαν να "απειλήσουν" την εισπρακτική δυναστεία της Αλίκης Βουγιουκλάκη.
  Δεν άργησαν οι περισσότερες ταινίες στον ελληνικό κινηματογράφο να ακολουθήσουν τα βήματα του Δαλιανίδη, με αποτέλεσμα στα χρόνια του '60 να κυριαρχούν οι "μιουζικαλοειδείς" ταινίες. 
  Ο ίδιος ο Δαλιανίδης είχε δώσει τα δείγματά του από νωρίς, βάζοντας στη "Μουσίτσα" την Αλίκη να τραγουδάει για πρώτη φορά και στο "Λαός και Κολωνάκι" το αξέχαστο δίδυμο Μανώλη Χιώτη -Μαίρη Λίντα να συμμετέχουν δημιουργικά στην ταινία με τα τραγούδια τους.
   Ωστόσο, το πρώτο αυθεντικό μιούζικαλ, πάντα στην Φίνος Φιλμ, αλλά και στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου φτιάχτηκε από τον Ντίνο Δημόπουλο το 1953 και ήταν το "Χαρούμενο ξεκίνημα", με το οποίο πέρασαν στην κινηματογραφική ιστορία και αθανασία, ο μεγάλος μομφερασιέ Γιώργος Οικονομίδης, αλλά και ο τραγουδιστής Νίκος Γούναρης... 
  Μάλιστα ο Δημόπουλος έφτιαξε μερικές ακόμη πολύ καλές μουσικές κωμωδίες στην Φίνος Φιλμ, με καλύτερες το "Μια τρελή, τρελή οικογένεια", "Μια Ιταλίδα στην Κυψέλη" και "Η ωραία του κουρέα"...
   Από τη φαντασία, το γούστο και τη δημιουργικότητα του Γιάννη Δαλιανίδη είχαμε μια ολόκληρη σειρά λαμπερών ταινιών που με το πέρασμα του χρόνου λάμπουν ακόμα περισσότερο και πιο φρέσκα από ποτέ ρουφιούνται σαν δροσερή λεμονάδα μια ζεστή καλοκαιρινή μέρα...
   Σκάλες, φτερά, πούπουλα, τουαλέτες, "κορίτσια με ωραία μαγιό", η Μάρθα να χορεύει και να λέει τα κωμικά της, τέλεια σχεδόν σε όλες, η Ρένα να αστράφτει και να βροντά, η Ζωή να λάμπει από ομορφιά, η Μαίρη να είναι μια ανεπανάληπτη "κυρία στα μπουζούκια"...

Oι ταινίες 

******************************

 Σχόλια
     Ο Λάκης Παλίδης δανείζει τη φωνή του στον Βαγγέλη Βουλγαρίδη στο τραγούδι "Η πρώτη μας νύχτα" σ' αυτό το πρώτο μιούζικαλ του Δαλιανίδη, που δεν είναι ακριβώς μιούζικαλ, αλλά μουσική κωμωδία.
   Δεν έχει μεγάλη αποθέωση στο φινάλε, παρά μόνο κάποια τραγούδια και ένα μεγάλο νούμερο προς το φινάλε, οπού εκεί η Ρένα Βλαχοπούλου τραγουδάει το "Έχω στενάχωρη καρδιά".
  Η τεράστια επιτυχία όμως της ταινίας άνοιξε τα φτερά και στον Δαλιανίδη και στο Φίνο για το επόμενο μιούζικαλ. Αξίζει να σημειωθεί πως ο Φίνος δεν ήθελε τη Ρένα Βλαχοπούλου, γιατί αν και πρώτο όνομα στις επιθεωρήσεις και στα νυχτερινά κέντρα, δεν τα είχε καταφέρει μέχρι τότε και τόσο καλά σε δύο ταινίες που είχε γυρίσει και μόνο η επιμονή του Δαλιανίδη την επέβαλε. 
   Κι από εδώ ξεκινάει η τεράστια κινηματογραφική καριέρα της. Αξίζει να σημειωθεί επίσης, πως αυτό είναι το μοναδικό μιούζικαλ στο οποίο η Μάρθα Καραγιάννη, αν και ήταν η μόνη που ήξερε χορό, δεν χορεύει μια και στο ρόλο αυτό ήταν να τον παίξουν, όπως λέει η ίδια, δύο άλλες πρωταγωνίστριες, πρώτα η Άννα Φόνσου και μετά η Πόπη Λάζου και τελικά κατέληξε σε εκείνη.
  Όμως με αυτή την ταινία η Μάρθα καθιερώθηκε στον κινηματογράφο και ειδικά στα μιούζικαλ ως ηθοποιός, χορεύτρια -από το "Κάτι να καίει" και μετά- και από τις "Θαλασσιές τις χάντρες" και ως κωμικός.

******************************


Σχόλια
  
   Το "Κάτι να καίει" είναι η μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία του Γιάννη Δαλιανίδη.
   
   Είναι το δεύτερο μιούζικαλ που γύρισε και είναι ένα καθαρόαιμο μιούζικαλ, γυρισμένο στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη και τα Τέμπη. 
   Σε ηλικία μόλις 16 ετών κάνει την πρώτη της εμφάνιση στον κινηματογράφο η πανέμορφη Έλενα Ναθαναήλ, την όποια έχει δει ο Δαλιανίδης στα γυρίσματα μιας άλλης του ταινίας, ως επισκέπτρια, και έχει εντυπωσιαστεί.
   Από τη μια μέρα στην άλλη γίνεται η σταρ του σινεμά που όλοι ξέρουμε. Στο τραγούδι "Αυτή τη νύχτα" το ζευγάρι Έλενα Ναθαναήλ -Χρήστο Νέγκα ντουμπλάρουν η Νέλλη Μάνου και ο Αλέκος Ζαχαράκος.

******************************

Σχόλια
   Η ταινία γυρίστηκε στην Αθήνα, τη Ρόδο, την Ύδρα, συν ένα πλάνο στη Νέα Υόρκη. Είναι έγχρωμη και σινεμασκόπ και για πρώτη φορά στον ελληνικό κινηματογράφο με στερεοφωνικό ήχο. 
  Όλο αυτό το έξοδο το έκανε ο Φίνος για να παιχτεί η ταινία έτσι μόνο στον κινηματογράφο "Αττικόν", του οποίου τα μηχανήματα προβολής διαμόρφωσε ο ίδιος για να έχει σωστό ηχητικό αποτέλεσμα. Ή είσαι μερακλής ή δεν είσαι, τίποτα δεν είναι τυχαίο. 
  Αξίζει να σημειωθεί πως ανάμεσα στα κορίτσια στην αποθέωση του φινάλε είναι και το μανεκέν Μπετίνα Τσοπέη, αδελφή της τότε Μις Υφήλιος Κορίνας Τσοπέη. 
  Ήταν μια πανάκριβη παραγωγή, που έσπασε τα ταμεία και ο Γιάννης Δαλιανίδης για λόγους οικονομικούς τύλιξε τα κορίτσια πάνω στην παλέτα της αποθέωσης, με το ύφασμα από κάποια τόπια και το υπόλοιπο το έκρυψε κάτω από την παλέτα για να μπορούν τα τόπια να επιστραφούν, ενώ κράτησε μόνο λίγο ύφασμα για τα καπέλα. 
  Το κουστούμι οριεντάλ της Μάρθας Καραγιάννη το δάνεισε η χορεύτρια ανατολίτικών χορών Ρέα Μανέλη, εγγονή της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου 
  και το κουστούμι αποθέωσης της Ζωής Λάσκαρη ήταν δανεικό από τη Χρυσούλα Ζώκα, η οποία το φορούσε και στην ταινία του Δαλιανίδη "Η κυρία του κυρίου".
******************************

Σχόλια
    Η αποθέωση του φινάλε της ταινίας είναι προφητική όσον αφορά την έλευση της τηλεόρασης και η Ρένα Βλαχοπούλου, εκπληκτική, 
   όχι μόνο για την εξαιρετική της ερμηνεία του "Έχω στενάχωρη καρδιά" στο πάρτι της Αεροπορίας, αλλά και σε κάποιες πιο δραματικές σκηνές από ότι την έχουμε συνηθίσει, αλλά και γιατί παρωδεί τον ίδιο το μύθο της Ρένας Βλαχοπούλου, παίζοντας την Βλαχοπούλου ως μια αυστηρή, σκληρή επαγγελματία.  
  Στην ταινία συμμετέχει, ως ηθοποιός, και ο τραγουδιστής Γιάννης Βογιατζής, ξάδελφος του ηθοποιού Γιάννη Βογιατζή, που παίζει στα περισσότερα μιούζικαλ του Δαλιανίδη, 
  και να σημειώσουμε πως η ταινία έχει γυρίσματα στο Παρίσι, με ένα χορευτικό της Ελένης Προκοπίου, η οποία είναι χορεύτρια και συμμετέχει και ως ηθοποιός, 


  γυρίσματα τα περισσότερα από τα οποία έγιναν σούρουπο, αλλά φαίνονται ως ηλιόλουστες σκηνές χάρη σε μια ειδική τεχνική από τον ίδιο το Φίνο...

******************************

Σχόλια
    Μετά από τέσσερα υπερεπιτυχημένα μιούζικαλ με ευρωπαϊκό και αμερικάνικο χαρακτήρα, ο Γιάννης Δαλιανίδης στρέφεται σε πιο ελληνικά μονοπάτια, βασιζόμενος περισσότερο στη λαϊκή μουσική.
    Είναι η εποχή που το μπουζούκι θριαμβεύει διεθνώς και η ταινία με τίτλο "Les perles greques" προβάλλεται εκτός συναγωνισμού στο Φεστιβάλ των Κανών, όπου όλοι οι φωτορεπόρτερ τρέχουν πίσω από τη Ζωή Λάσκαρη, μαγεμένοι από την ομορφιά της, 
   και η ταινία προβάλλεται ντουμπλαρισμένη στα γαλλικά σε μεγάλο δίκτυο αιθουσών στη Γαλλία με μεγάλη επιτυχία -αλλά και σε άλλες χώρες. 
  Σ' αυτή την ταινία η Μάρθα Καραγιάννη καθιερώνεται ως κωμικός, συμμετέχει για πρώτη φορά σε μιούζικαλ η Μαίρη Χρονοπούλου, τραγουδώντας το "Έκλαψα χθες", 
 
  η τραγουδίστρια Αλέκα Μαβίλη παίζει και ρόλο και τη Ζωή Λάσκαρη ντουμπλάρει στο "Crazy girl" η νεαρή Αλέκα Κανελλίδου...


******************************

Σχόλια 
   Η ταινία που έφτιαξε από τη μια μέρα στην άλλη τον κινηματογραφικό μύθο της Μαίρης Χρονοπούλου, όχι μόνο με την ερμηνεία της ως κυρία Απέργη,
 
    αλλά και με τα δυο τραγούδια "Είμαι γυναίκα του γλεντιού" και "Του αγοριού απέναντι" που την χαρακτήρισαν.
  Η Ζωή Λάσκαρη κάνει το περίφημο νούμερο με την ελληνική ομορφιά διαμέσου των αιώνων και η Μάρθα Καραγιάννη με το δικό της τρόπο, κάνει ένα εξαιρετικό χορευτικό σε ένα γήπεδο.
******************************


Σχόλια 
  Η ταινία είναι όλη γυρισμένη στην Ύδρα, αλλά όχι στην πόλη, στο πίσω μέρος του νησιού, για να μην είναι αναγνωρίσιμη. Στα σοκάκια του νησιού, ο Γιάννης Δαλιανίδης φτιάχνει ίσως το πρώτο βίντεο-κλιπ με τη φωνή του Δάκη να ακούγεται στο "Τόσα καλοκαίρια" και την Χρονοπούλου με τον Κομνηνό σε ταμπλό βιβάν. 
  Η ταινία, παρόλο που είχε λιγότερες εισπράξεις από τα άλλα μιούζικαλ του Δαλιανίδη -στο μεταξύ είχε αρχίσει και η κρίση του ελληνικού κινηματογράφου- έβγαλε τα μεγαλύτερα και διαχρονικότερα σουξέ από όλες τις υπόλοιπες ταινίες, 
  όλα σε μουσική Μίμη Πλέσσα και στίχους Λευτέρη Παπαδόπουλου, όπως το "Θα πιω απόψε το φεγγάρι", "Καμαρούλα μια σταλιά", "Τόσα καλοκαίρια", η Μάρθα Καραγιάννη τραγουδάει για πρώτη φορά σε μιούζικαλ του Δαλιανίδη το "Ο άντρας που θα παντρευτώ", 
  αλλά τον πάταγο τον κάνει η Μαρινέλλα που βλέπει την καριέρα της να εκτοξεύεται στα ύψη με το θρυλικό "Άνοιξε πέτρα"...
******************************

Σχόλια 
  
  Το 1970 ο Γιάννης Δαλιανίδης αποφασίζει να μεταφέρει τα μιούζικαλ του στο θέατρο και ανεβάζει στο θερινό θέατρο "Μπουρνέλλη" το "Μαριχουάνα στοπ". 
  Είναι η πρώτη εμφάνιση της Ζωής Λάσκαρη στο θέατρο -έχει προηγηθεί μια μόνο εμφάνισή της στο θέατρο σε περιοδεία στην Κύπρο το 1967- και ο Δαλιανίδης την παρουσιάζει στην σκηνή του θεάτρου, πρώτα σε κινηματογραφική οθόνη ως σταρ του σινεμά που είναι, και μετά την εμφανίζει ζωντανά.
 Στο θίασο συμμετέχει με το σοφό Δαλιανίδειο τρόπο ο σούπερ σταρ, τότε και τώρα, του τραγουδιού Τόλης Βοσκόπουλος, σε μια σειρά από μεγάλες επιτυχίες των Μίμη Πλέσσα -Λευτέρη Παπαδόπουλου,  
  ανάμεσά τους το "Φεγγάρι πάνωθε μου" που το χορεύει με τη Λάσκαρη, το "Κι εσύ θα φύγεις" και το "Μ' ανάστησες καρδιά μου". Το ρόλο που είχε η Δέσποινα Στυλιανοπούλου στο θέατρο, στο σινεμά έπαιξε η Μάρθα Καραγιάννη, εξ ου και προστέθηκε το ανάλογο χορευτικό.
Κείμενα: Ιάσονας Τριανταφυλλίδης

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.