Τετάρτη, 9 Ιανουαρίου 2013

Σ' αγαπώ γιατί είσαι ωραία / A' Μέρος

         Ένα αφιέρωμα στην πιο ωραία... άσχημη των παιδικών μας χρόνων! 
Η Γεωργία Βασιλειάδου γεννήθηκε το 1897 στην Αθήνα, από καλή οικογένεια - ο πατέρας της ήταν στρατιωτικός - και σπούδασε στα νιάτα της φωνητική για να γίνει κλασική τραγουδίστρια. 
Μάλιστα η πρώτη της εμφάνιση δεν ήταν στο θέατρο αλλά σε όπερα, στην όπερα ¨Ερνάνης" το1919. Εκείνη την εποχή όμως η όπερα στην Ελλάδα, όπως και πολλά άλλα πράματα, δεν ήταν ιδιαίτερα ανεπτυγμένη, κι έτσι η νεαρή, πολύ όμορφη κοπέλα - ναι είτε το πιστεύετε είτε όχι, στα νιάτα της υπήρξε μια πολύ ωραία κοπέλα κι αυτό το αποδεικνύουν κάποιες σπάνιες φωτογραφίες εκείνης της εποχής - το γύρισε στο θέατρο και για πάνω από μια δεκαετία έπαιξε στους δύο μεγαλύτερους θιάσους της εποχής, της Μαρίκας Κοτοπούλη και της Κυβέλης, κάθε είδους ρόλους, από ηθογραφίες μέχρι αρχαία τραγωδία και από κωμωδίες μέχρι αστικά δράματα.
 Μάλιστα η Μαρίκα Κοτοπούλη έλεγε γι' αυτήν με θαυμασμό "η Γεωργία Βασιλειάδου είναι η Βασιλεία Γεωργιά-δου.Το απόγευμα μπορεί να παίζει επιθεώρηση και το βράδυ τραγωδία το ίδιο καλά"
Όμως τα χρόνια περνούσαν, η ηθοποιός πλησίαζε τα σαράντα και στην ουσία δεν είχε κάνει τίποτα που να την κάνει να ξεχωρίσει και τότε αποφάσισε να πάρει την σύνταξή της για να μεγαλώσει στο σπίτι της το παιδί της. Συνταξιούχος πια και με τις αναμνήσεις του παρελθόντος, που και που, πήγαινε να πιει το καφέ της σε ένα καφενείο που υπήρχε προπολεμικά στην Ομόνοια, το περίφημο ¨Στέμμα" - λεγόταν έτσι αυτό το καφενείο γιατί εκεί πήγαιναν οι βασιλικοί επί εθνικού διχασμού - στο οποίο σύχναζαν οι ηθοποιοί κυρίως των μπουλουκιών, αλλά όχι μόνο, και εκεί αναζητούσαν οι θεατρικοί επιχειρηματίες ή αυτοί που έφτιαχναν μπουλούκια για την επαρχία άνεργους ηθοποιούς για να επανδρώσουν τους θιάσους. 
Το 1939 ο Αλέκος Σακελλάριος ανέβαζε στο θέατρο "Ιντεάλ" μια μουσική ηθογραφία με τις αδελφές Καλουτά, με τίτλο "Τα κορίτσια της παντρειάς" και του έλειπε μια ηθοποιός για να ενσαρκώσει τον ρόλο της κυρά Κατίνας, μιας κουτσομπόλας της γειτονιάς. Η πρεμιέρα όμως πλησίαζε, ηθοποιός δεν είχε βρεθεί και ο Σακελλάριος σκέφτηκε να πάει μέχρι το "Στέμμα", μήπως βρει κάποια να του ταιριάζει στο ρόλο. Μπαίνοντας μέσα, είδε τη Βασιλειάδου που έτυχε να είναι εκεί και είπε "αυτή είναι!"
Την πλησίασε και της είπε "συγνώμη κυρία μου, είστε ηθοποιός;". "Ήμουν" του απάντησε εκείνη "τώρα είμαι συνταξιούχος". "Θέλετε να παίξετε σε μια παράσταση;". "Δυστυχώς όχι" του είπε εκείνη "γιατί τότε πρέπει να διακόψω την σύνταξη μου για τρεις μήνες". "Ωραία" λέει εκείνος "τότε θα σας δώσω προκαταβολικά τρεις μήνες μισθούς" - που ήταν βέβαια πολύ περισσότερα χρήματα από την σύνταξή της. 
     Από την πρεμιέρα ακόμα εκείνης της παράστασης η Γεωργία Βασιλειάδου, που δεν ήταν πια το ωραίο κορίτσι που υπήρξε, καθιερώθηκε ως σπουδαία καρατερίστα. Σύντομα βγήκε και στην επιθεώρηση - όπου τα πρώτα χρόνια ήταν προστατευομένη  και της Σοφίας Βέμπο - και η εξέλιξη της ήταν ραγδαία. Το 1946 ο καλός της άγγελος Αλέκος Σακελλάριος στην πρώτη του ταινία της έδωσε ένα ρόλο και έτσι μπήκε και στον κινηματογραφικό χώρο, στον οποίο πραγματικά διέπρεψε...
     Τουλάχιστον για την δεκαετία του '50 η Βασιλειάδου υπήρξε μια πολύ εμπορική ηθοποιός στον κινηματογράφο κάνοντας και στην επιθεώρηση τη μία επιτυχία μετά την άλλη, φτάνοντας στο σημείο το 1957 με τη "Θεία από το Σικάγο", η οποία έσπασε τα ταμεία, να ανακηρυχθεί η πιο εμπορική Ελληνίδα ηθοποιός στα 60 της χρόνια. Να σκεφτεί κανείς πως όσο ήταν νέα και όμορφη δεν την ήθελε κανείς, κι όταν χάλασε το πρόσωπό της - το πρόσωπο και όχι το σώμα μια και όπως λένε το σώμα της ήταν πάντα λεπτό και νεανικό - το οποίο λένε ότι από μια αρρώστια χάλασε, του δέρματος, την ήθελαν όλοι. 
Τώρα βέβαια ο κάθε σκηνοθέτης την αντιμετώπιζε διαφορετικά. Ο Τσιφόρος την γελοιογραφούσε, π.χ. στην "Ωραία των Αθηνών", στον "Θησαυρό του μακαρίτη" ή στο "Ο Κλέαρχος, η Μαρίνα και ο κοντός" ο Σακελλάριος, όπως πάντα, την έκανε πιο ανθρώπινη, είτε ως κομψή, δυναμική Ελληνοαμερικάνα στη "Θεία από το Σικάγο", είτε ως πονεμένη γυναίκα στο μοναδικό κωμικοδραματικό ρόλο της στην "Καφετζού"
Απ' ότι λένε η ίδια δεν ήθελε, ούτε να τη λένε άσχημη, ούτε να ντύνεται σαν καρικατούρα. Μάλιστα ζητούσε να της γράφουν ρόλους που να ντύνεται με αξιοπρέπεια και ο Φίνος της έλεγε "τι είναι αυτά που ζητάς βρε Γεωργία, θα χάσεις το ψωμί σου με αυτά που λές"
Όπως και να 'χει η Γεωργία Βασιλειάδου συνέχισε να γυρίζει ταινίες και να παίζει στο θέατρο σε πολύ προχωρημένη ηλικία, μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '70, ήταν παντρεμένη μ' ένεν νεότερό της άντρα, είχε βγει δημοτική σύμβουλος Αμαρουσίου το 1960, εξ ου και η ταινία που έκανε τότε "Η κυρία Δήμαρχος" και έπαιξε σ' ένα σήριαλ στην τηλεόραση, στο "Ο Χριστός ξανασταυρώνεται" του Βασίλη Γεωργιάδη στην κρατική τηλεόραση το 1975. Λίγο πριν πεθάνει της είχαν προτείνει να ερμηνεύσει την κυρά-Εκάβη από το "Τρίτο στεφάνι" του Ταχτσή και η Λαμπέτη να παίξει μαζί της στην "Φιλουμένα Μαρτουράνο", αλλά είχε αρνηθεί και τα δύο λόγω προχωρημένης ηλικίας. 
Έφυγε για πάντα απ'ο κοντά μας το 1980  και δυστυχώς στην κηδεία της δεν ήταν παρά 80 άτομα. Έζησε μια ήσυχη οικογενειακή ζωή και μέσω του κινηματογράφου έγινε πραγματικά μύθος για τις επόμενες γενιές...     
ΚΕΙΜΕΝΟ: ΙΑΣΟΝΑΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗΣ
ΤΕΛΟΣ Α' ΜΕΡΟΥΣ ( to be continued )
Κάτι παρόμοιο στο blog :
Σ' αγαπώ γιατί είσαι ωραία / Β' Μέρος  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.