Πέμπτη, 24 Ιανουαρίου 2013

"-Βρε δεν βαριέσαι αδερφέ, κάτσε να πιούμε ενάν καφέ !!"

Ελληνικός καφές ή τούρκικος καφές; 
Ορισμός 
Ελληνικός καφές ή τούρκικος καφές είναι είδος καφέ που παρασκευάζεται με ψήσιμο, σε μπρίκι, αλεσμένων σε λεπτή σκόνη καβουρντισμένων κόκκων καφέ 
  και ο οποίος πίνεται περισσότερο από κάθε άλλο είδος καφέ σε πολλές περιοχές της ανατολικής Μεσογείου, της Μέσης Ανατολής, των Βαλκανίων και της Βόρειας Αφρικής.
Ονομασία
Ο καφές αυτός ονομάζεται με διάφορους τρόπους, ανάλογα με την χώρα. Στις χώρες που δεν καταναλώνεται αρκετά είναι γνωστός ως «τουρκικός καφές», όπως και στην Τουρκία.
  Στην Ελλάδα, παλιότερα ήταν αποκλειστικά γνωστός επίσης με αυτό το όνομα. Λόγω του Κυπριακού, και ειδικά μετά απο 1974, η ονομασία άλλαξε οριστικά σε "ελληνικός καφές"
  Ο καφές αυτός συναντιέται ακόμα με τις ονομασίες «αρμένικος καφές» (στην Αρμενία), «αραβικός καφές», ή «μεσανατολικός καφές». Στις χώρες των Βαλκανίων ονομάζεται συνήθως «τουρκικός» ενώ στην Κύπρο καλείται "κυπριακός" 
  Στις χώρες της Μέσης Ανατολής είναι διαδεδομένη η ανάμιξη του καφέ με κάρδαμο και άλλα αρωματικά φυτά
Λίγα Γλωσσολογικά 
    Οι τούρκοι, όπου δέον να θεωρούνται πατεράδες των νεοελλήνων, μεταξύ άλλων αγαθών και δεινών πού μας εκληροδότησαν είναι και ο καφές· ο περίφημος τούρκικος καφές. 
  Εν αρχή οι λέξεις καφές / καφενές / καφετζής / ταμπής / γεντέκι / μπρίκι / φλιτζάνι / ντελβές / καβουρντιστήρι / καϊμάκι / τσεσβές / θεριακλής κτλ. -σχεδόν όλες τούρκικης προελεύσεως. 
    Η λέξη καφές [μάλλον συγκερασμός του γαλικού cafe, του ιταλικού caffe, των νεοελληνικών καβές <γκαιβές<καχβές (<τουρκικό kahve}] κυριαρχεί. Η γαλλική λέξη cafe, το 1611, είχε τη μορφή cahoa (<αραβικό kahwa πού δηλώνει το αφέψημα του καφέ, κι όχι τους σπόρους). 
   Ο τύπος γκαϊβές επιζεί στο θέατρο σκιών. Επίσης, συχνά χρησιμοποιούμε τον τύπο γκαϊβές με σκωπτική διάθεση. Ο Καμπούρογλου διασώζει τον ενδιάμεσο (;) τύπο καβές. 
    Η λέξη καφές διαθέτει το υποκοριστικό καφεδάκι και το μεγεθυντικό καφεδούκλα (= εξαιρετικός καφές). Συναντάμε την λέξη καφές και σαν συνθετικό· λόγου χάρη στις σύνθετες λέξεις καφεπότηρα, καφέμπρικο, καφεκούτι.
Ηλίας Πετρόπουλος
Προέλευση 
Η παρασκευή του καφέ με αυτόν τον τρόπο, χωρίς φιλτράρισμα, προέρχεται σχεδόν σίγουρα από τον αραβικό κόσμο. Στην Ελλάδα ήρθε μέσω των Τούρκων, κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής αυτοκρατορίας 
  Σύμφωνα με την παράδοση οι πρώτοι που παρασκεύασαν τέτοιου είδους καφέ ήταν οι Βεδουίνοι της Μέσης Ανατολής οι οποίοι έβαζαν την χύτρα του καφέ πάνω στην άμμο που κάλυπτε την στάχτη και τα κάρβουνα για να τα κρατήσει ζωντανά. 
    Γι' αυτό υπάρχει και η παράδοση να ψήνεται ο καφές πάνω σε άμμο (στη χόβολη) στα παραδοσιακά καφενεία. Η διαδοσή του στα Βαλκάνια πρέπει να είναι -σχεδόν σίγουρα- απόρροια της εμπορικής ακμής του λιμανιού της Υεμένης απ'όπου πρέπει να έφθασε και στον Ελλαδικό χώρο.
   Η παρουσία του πρέπει να θεωρείται μακρά, από πολύ παλιά στην περιοχή, αφού στις αφηγήσεις για την άλωση της Κωνσταντινούπολης διάφοροι χρονικογράφοι αναφέρουν ότι η «Πόλις» είχε περί τα 300 με 500 καφενεία.
Ποιος είναι ο ταμπής ; 
 Ο ταμπής (<τουρκικό yedek) είναι ο παρασκευαστής των καφέδων, ο ειδικός εκείνος μάστορης που ψήνει τους καφέδες πίσω απ’ τον μπάγκο των καφενείων. Ο ταμπής δουλεύει, όρθιος, μπρος στο γεντέκι (τουρκικό yedek), μεταχειρισμένος με μαεστρία τα μπρίκια (<τουρκικό ibrik), τους τσεσβέδες (<τουρκικό cezve) και τα φλιτζάνια (τουρκικό fincan, ή filcan).
  Το κάθε καφεδάκι έχει διαφορετικό καϊμάκι (<τουρκικό kaymak) και ντελβέ (ή τελβέ < τουρκικό telve), ανάλογα με τα γούστα του κάθε θεριακλή (θεριακή + κατάληξη -λης, με ταυτόχρονη επίδραση του τούρκικου tiryaki).  
   Στο βάθος των παλιών καφενέδων υπήρχε -και υπάρχει- ο πάγκος, με τα γλυκά κουταλιού και τις μποτίλιες με ειδικά επιστόμια. Πίσω από τον πάγκο, ακουμπισμένο στον τοίχο, το τζάκι. Αυτού δουλεύει, με γυρισμένες τις πλάτες προς τη σάλα, ο ταμπής. Η δουλιά του ταμπή, ουσιαστικώς, άρχιζε τα μεσάνυχτα. Τότε γινόταν η προετοιμασία του τζακιού για την επομένη. 
   Δηλαδή, ο ταμπής -λίγο πριν κλείσει ο καφενές- καθάριζε επιμελώς το τζάκι, μετά το γέμιζε με κάρβουνα που τα είχε κοπανήσει μ’ ένα τούβλο, μετά έβρεχε τα κάρβουνα πολύ καλά, μετά έβαζε μπρος-μπρος στο τζάκι αρκετά αναμένα κάρβουνα, μετά σκέπαζε όλα τα κάρβουνα (τα αναμένα και τα βρεγμένα) με στάχτη, μετά εκάλυπτε τα πλάγια αυτού του σωρού με δυο χρυσόχαρτα (για να κρυφοδουλεύει η φωτιά), και, μετά έφραζε την μπούκα του τζακιού με μιαν λαμαρινούλα (μην πάρει φωτιά το μαγαζί). 
    Ο ταμπής έπιανε δουλιά γύρω στις εφτά το πρωί. Πριν απ’ αυτόν πήγαινε στον καφενέ ο ίδιος ο καφετζής. Ο καφετζής άνοιγε τον καφενέ λίγο πριν χαράξει. Η πρώτη δουλιά του καφετζή ήτανε να τραβήξει τη λαμαρινούλα του τζακιού για να ιδεί πώς πάει η φωτιά. Άν τυχόν ερχότανε κάνας αγουροξυπνημένος πελάτης ο καφετζής έψηνε και σερβίριζε μόνος του τον καφέ. Ο ταμπής δούλευε απ’ τις εφτά ως το μεσημέρι. Το μεσημέρι παρέδιδε στον απογεματινό ταμπή. Αυτή η περιγραφή αναφέρεται στην παλιάν εποχή. 
   Σήμερα ο ταμπής δουλεύει κανονικό ωράριο. Όσο για το γεντέκι ζεσταίνει με υγραέριο. Το γεντέκι, βεβαίως, δεν είναι παρά το καζανάκι, του νερού. Η λέξη γεντέκι έχει και μια δεύτερη, λησμονημένη, σημασία. Γεντέκι λέγανε το βοηθητικό άλογο του κάρου, που τόχανε ζεμένο έξω από τον ζυγό. Η τουρκική λέξη yedek έχει αυτές τις δυο σημασίες, καθώς και μερικές άλλες. 
    Η δουλιά του ταμπή δεν είναι τόσο περίπλοκη όσο δείχνει. Ο ταμπής, ενώ ψήνει καφέδες, έχει τεντωμένα τα αφτιά του στη σάλα, για ν’ ακούει τις παραγγελίες των γκαρσονιών. Ωστόσο, σήμερα, στα εναπομένοντα μεγάλα καφενεία, ο ταμπής προπαρασκευάζει διαφόρων ειδών καφέδες κι όταν έρχεται το γκαρσόνι δεν έχει παρά να παραλάβει μερικούς απ’ αυτούς τους τυποποιημένους καφέδες.
    Η παρασκευή του καφέ γίνεται μπροστά στο γεντέκι. Το νερό στο γεντέκι είναι πολύ ζεστό, αλλά ποτέ βραστό. Το βραστό νερό κόβει τον καφέ. Ο καφές ψήνεται μες στο μπρίκι. Η τουρκική λέξη ibrik δηλώνει: τον μαστραπά που χρησιμοποιούσαν οι τούρκοι στο απτέσι· το μπρίκι του καφέ· ένα είδος καϊκάκι (το βρίκιον των καθαρευουσιάνων ιστορικών).
    Υπάρχουν διαφόρων μεγεθών μπρίκια, για έναν, ή δύο, ή τρεις, ή τέσερεις, ή πέντε καφέδες. Τα μπρίκια είναι από τενεκέ κι έχουν μακρί ξύλινο μπράτσο, για να μην καίγονται τα χέρια του ταμπή. Το καφεκούτι είναι δεξιά από το γεντέκι. Τα φλιτζάνια βρίσκονται αριστερά από το γεντέκι. Πλάι στο καφεκούτι ένα ποτήρι· μες στο ποτήρι στέκει το ξυλαράκι πού ανακατώνουν τον καφέ. 
    Το 1840, που ο Andersen βρισκότανε στην Ελλάδα, είδε ένα παιδάκι πού ανακάτευε τον καφέ με ξυλαράκι. Μες στην καφετιέρα είναι πλαγιασμένο το κουταλάκι. Αυτό το κουταλάκι είναι πολύ μικρό, ώστε να δίνει με μεγάλην ακρίβεια τις δόσεις του καφέ και της ζάχαρης. 
     Το ψήσιμο του καφέ ακολουθεί αυτή τη σειρά: ο ταμπής παίρνει το κατάλληλο μπρίκι>γυρίζει δεξιά και μετράει κουταλιές καφέ και ζάχαρη>στρέφει στο γεντέκι, ανοίγει τη βρυσούλα κι αφήνει να τρέξει στο μπρίκι το ανάλογο νερό ανακατεύει το περιεχόμενο του μπρικιού>χώνει το μπρίκι στην χόβολη>παρακολουθεί το βράσιμο μόλις βράσει (ή φουσκώσει) ο καφές, γυρίζει αριστερά και αδειάζει τον καφέ στο φλιτζάνι. ‘Αν τα φλιτζάνια είναι περισσότερα από ένα, ο ταμπής αδειάζει το μπρίκι σε δυο-τρεις δόσεις, ώστε όλα τα φλιτζάνια να πάρουν από λίγο καϊμάκι. 
   Βεβαίως, το μπρίκι έχει ένα σοφά υπολογισμένο σχήμα, που αφ’ ενός, βοηθά το γρήγορο βράσιμο του καφέ, και, αφ’ ετέρου, κάνει να δημιουργείται πολύ καϊμάκι (ή φουσκάλες). Το ύψος απ’ όπου κενώνει ο ταμπής το μπρίκι έχει την σημασία του. 
   Ο ταμπής, μόλις σερβίρει τον καφέ στα φλιτζάνια, πλένει πολύ-πολύ καλά το μπρίκι κι αρχίζει να ετοιμάζει την επόμενη παραγγελία. Το μπρίκι, αν δεν πλυθεί σχολαστικώς, καταστρέφει την γεύση των επόμενων καφέδων. Ο ταμπής πλένει μόνον τα μπρίκια. Τα φλιτζάνια και τα νεροπότηρα τα πλένει ο βοηθός του ταμπή· τουτέστιν, ο παραταμπής. 
    Τα νεροπότηρα τα τρίβουν πρώτα με μια τσόχα, βουτηγμένη σε γλυκάδι, και μετά τα ξεπλένουν με άφθονο νεράκι. Όμως, τα παλιά χρόνια, που δεν υπήρχε τρεχούμενο νερό, έπλεναν τα νεροπότηρα σ’ έναν κουβά κρυμένον κάτω από τον πάγκο (και, επ’ αυτού, δεν χρειάζονται περαιτέρω σχόλια). Όταν το νερό του κουβά παραβρώμιζε, τον έπαιρνε ο καφετζής και τον άδειαζε, σκορπιστά, μπρος στο μαγαζί για να κατακάτσει ο κουρνιαχτός του δρόμου. Όλα αυτά υπό τα αδιάφορα βλέμματα της πελατείας. 
   Το γκαρσόνι πλησιάζει στον πάγκο οσάκις επιστρέφει τα άπλυτα νεροπότηρα και φλιτζάνια, και, ταυτοχρόνως παραλαμβάνει τις νέες παραγγελίες. Τότε ο ταμπής τον ενημερώνει ως προς το είδος των καφέδων που έψησε. Το γκαρσόνι τοποθετεί σε ορισμένες πλευρές του δίσκου τα φλιτζάνια, ταξινομημένα κατά είδος καφέ, για να μην μπερδέψει τις παραγγελίες. 
  Όταν υπάρχει πολλή και βιαστική πελατεία, ο ταμπής για να ξεπετάξει καφέδες, βουτάει το ξυλαράκι (πολύ λίγο, ελάχιστα) σ’ ένα φλιτζάνι με λιωμένη σόδα και μετά ανακατεύει τον καφέ. Αποτέλεσμα: ο καφές φουσκώνει αμέσως, αλλά γίνεται άνοστος. Το κόλπο αυτό δεν έχει πέραση στους θεριακλήδες.  
      Το ψήσιμο του τούρκικου καφέ έχει βασική σημασία. Ακριβέστερον η βραδύτητα στο ψήσιμο. Δηλαδή, καλός ταμπής είναι ο υπομονετικός ταμπής. Για να γίνει ένας καφές μερακλίδικος πρέπει να ψηθεί σε σιγανή φωτιά, σχεδόν επί είκοσι λεπτά της ώρας. Ταυτοχρόνως, ο ταμπής πρέπει να ανακατώνει, σιγά-σιγά, τον καφέ· άλλοτε γυρίζοντας το ξυλαράκι κι άλλοτε χτυπώντας το, πολύ ελαφρά, στον πάτο του μπρικιού. Τότε μόνον χυλώνει ο καφές. Γιατί, το ψήσιμο του καφέ είναι εξίσου δύσκολο με το ψήσιμο του σαλεπιού.
Ηλίας Πετρόπουλος
Καλημερα- Νικος Παπαζογλου
"Μόλις ξυπνήσω το πρωί
τα βλέπω όλα μαύρα,
θέλω μια κούπα με καφέ
και τέσσερα τσιγάρα."
Λαογραφικά Νο1 
Τα καφενεία τείνουν στην εξαφάνιση των. Οι θεριακλήδες όλο και λιγοστεύουν. Οι σημερινοί -αδαείς επί του θέματος- νέοι έχουν την εντύπωση ότι υφίσταται μια απειρία ποικιλιών του τούρκικου καφέ. Πλανώνται οικτρώς. Οι ποικιλίες του κατ’ οίκον τούρκικου καφέ είναι εξαιρετικώς περιορισμένες. Οι μανάδες μας ξέρουν να κάνουν, το πολύ-πολύ, ένα γλυκόπιοτο καφεδάκι, ή ένα μέτριο, ή ένα σκέτο. Η αναζήτηση των ποικιλιών του τούρκικου καφέ πρέπει να γίνει επί επαγγελματικού επιπέδου· δηλαδή, στον καφενέ. 
    Εκεί, το κάθε γκαρσόνι δίνει, φωναχτά, τις παραγγελίες στον ταμπή. Το γκαρσόνι (πολύ περισσότερο ο ταμπής) ποτέ δεν ξαφνιάζεται από την παραγγελία του πελάτη. Συχνότατα, ο πελάτης δεν υπαγορεύει καν την επιθυμία του, διότι το γκαρσόνι ξέρει εκ των προτέρων τα γούστα (ενίοτε, τα βίτσια) του κάθε ταχτικού μουστερή. Μεταχειρίστηκα την λέξη βίτσια όχι τυχαίως· και θα επανέλθω έπ’ αυτού.
Ηλίας Πετρόπουλος
Τα απαραίτητα σύνεργα: 
 Ο καφές πρέπει να είναι ελληνικός (ή Τούρκικος κατά προτίμηση). Το φλιτζάνι πρέπει να έχει λευκό χρώμα εσωτερικά, να είναι κλασσικού σχήματος, με φαρδύ χείλος και στενότερο πάτο, όχι οι σημερινή ίσια κούπα για να αφήνει κατακάθι.
    Παραδοσιακά χειροποίητα σύνεργα παρασκευής τούρκικου καφέ. (θήκη καφέ - ζάχαρης, αναδευτήρι, κουταλάκι και μπρίκι.
Βασικό εργαλείο της παρασκευής του τούρκικου καφέ είναι το λεγόμενο μπρίκι, μέσα στο οποίο πρέπει να βράσει (σχεδόν) το μίγμα του νερού (75ml), με τον καφέ και τη ζάχαρη που ανακατεύουμε στην αρχή με το αναδευτήρι ή το κουταλάκι.
Οι ποικιλίες και ο τρόπος παρασκευής Νο1 
Άν, λοιπόν, ακούσει κανείς προσεχτικά τις φωναχτές παραγγελίες των γκαρσονιών θα διαπιστώσει πως οι ποικιλίες του τούρκικου καφέ είναι απολύτως συγκεκριμένες. 
Έκαστος καφές έχει το όνομα του. Τα επίσημα ονόματα (της επαγγελματικής αργκό) που ακούγονται περισσότερο είναι: 
   με ολίγη (τρεις κουταλιές καφέ + μισή κουταλιά ζάχαρη· αυτός ο καφές ονομάζεται επίσης: ναι-και-όχι}, βαρήγλυκος (τρεις κουταλιές καφέ + τέσσερεις ζάχαρη), πολλά βαρήγλυκος (τέσερεις κουταλιές καφέ + έξι ζάχαρη), ελαφρής γλυκός (μιάμιση κουταλιά καφέ + πέντε ζάχαρη), οθωμανικός (τρεις κουταλιές καφέ + έξι ζάχαρη· με πολλές-πολλές φουσκάλες· είναι πιο βραστός απ’ τον γλυκήβραστο), γλυκήβραστος (τρείς κουταλιές καφέ + έξι ζάχαρη· σηκώνεις το μπρίκι για να κάνει ο καφές κάμποσες φουσκάλες), μέτριος (τρεις κουταλιές καφέ + δύο ζάχαρη), 
  μέτριος βαρής (τρεις κουταλιές καφέ + τρεις κουταλιές ζάχαρη), μέτριος βραστός (τρεις κουταλιές καφέ + τρεις ζάχαρη· σηκώνεις το μπρίκι για να γίνουν φουσκάλες· αυτός ο καφές λέγεται και βραστός-και-όχι), βαρής σε μισό (τρεις κουταλιές καφέ + έξι ζάχαρη· σε μισό φλιτζάνι νερό· αυτός ο καφές είναι πηχτός σα γιαούρτι), σκέτος (τρεις κουταλιές καφέ· διόλου ζάχαρη).
Ηλίας Πετρόπουλος
Οι ποικιλίες και ο τρόπος παρασκευής Νο2 
   Επίσης χαρακτηριστικό είναι και το καϊμάκι, ένας πηχτός αφρός που δημιουργείται κατά το βρασμό του καφέ. Η παρασκευή του τούρκικου καφέ θεωρείται επιτυχημένη, όταν το καϊμάκι διατηρείται κατά το σερβίρισμά του. Σερβίρεται σε φλυτζάνι μικρό ή χοντρό (του καφέ), αργά, κατά τις ακόλουθες ονομασίες παρασκευής:
Σκέτος (75 ml νερό + 1 κουταλάκι καφέ)
Με ολίγη (75 ml νερό + 1 κουταλ. καφέ + λιγότερο απ'το μισό κουταλ. ζάχαρη)
Μέτριος (75 ml νερό + 1 κουταλ. καφέ + 1 κουταλ. ζάχαρη)
Γλυκός (75 ml νερό + 1 κουτ. καφέ και 2 κουτ. ζάχαρη).
Άλλες ονομασίες όπως «βαρύ γλυκός», ή «πολλά βαρύς» ή «βαρύ γλυκός και όχι», αφορούν την επιτυχία στο καϊμάκι με ανεβοκατέβασμα του μπρικιού, όταν σερβίρεται στο φλυτζάνι, συνήθως χοντρό.
   Όταν τοποθετούμε το μπρίκι στη χόβολη σκεπάζουμε αυτό μέχρι τη μέση τραβώντας με το κουταλάκι τη χόβολη γύρω του. Όταν ο καφές αρχίζει και φουσκώνει είναι έτοιμος για σερβίρισμα.
Στο διπλό καφέ οι δοσολογίες απλά διπλασιάζονται.
Λαογραφικά Νο2 
Μερικοί πίνουν τον καφέ τους σε κρασοπότηρο. Κάποιοι άλλοι ζητάνε διπλό καφέ, σε χοντρό νεροπότηρο. Πολλοί ναυτικοί πίνουν τον καφέ τους σε ποτήρι, όπου ρίχνουν μέσα κι ένα κονιάκ. Οι σμυρνιοί βάζουν στον καφέ ταχίνι. Η αγιορείτικη παράδοση επιβάλει έναν δικό της καφέ- οι καλόγεροι στάζουν μες στο μπρίκι δυο-τρεις σταγόνες ούζο. Αυτό είναι κάτι πολύ γνωστό. Άλλα ο Ν. Γ. Πεντζίκης το αναφέρει δυο φορές, με αυταρέσκεια.
   Ο Παπαδιαμάντης, στο διήγημα "Η πεποικιλμένη (1909)", γράφει: "μεγάλην κούπαν καφέ, μοναστηριακόν θαυμάσιον". Ο αγιορείτικος καφές (με άρωμα ούζου) μου θυμίζει, συνειρμικώς, τα μερακλίδικα κεφτεδάκια της Σμύρνης, που στη ζύμη τους (εκτός από άφθονα μπαχαρικά και χόρτα αρωματώδη) βάζουν και ελάχιστο ρακί. Ο κάθε θεριακλής έχει έναν προσωπικό τρόπο πού πίνει τον καφέ του. 
     Αν το χοντρό φλιτζάνι έχει κάνα ραγισματάκι ο καφές επιστρέφεται. Μερικοί θεριακλήδες απαιτούν τον καφέ τους αυτοστιγμεί. Άν αργήσει η παραγγελία ο θεριακλής γκρινιάζει (τι απόγινε μ’ εκείνον τον καφέ;…. κόκαλα έχει;). Άλλοι θεριακλήδες αργούν να παραγγείλουν τον καφέ (άγνωστον διατί). Οι περισότεροι θεριακλήδες ρουφάνε τον καφέ τους αργά, αραιά, γαλήνια, ηδονικά, νηφάλια, στοχαστικά – ώστε να ευφραίνεται η ψυχή τους. 
   Μα υπάρχουν και θεριακλήδες που πίνουν τον καφέ αρπαχτά, για ν’ ανοίξουν τα μάτια τους και να σιάξει ο στόμας τους. Αυτοί, μετά από λίγη ώρα, ζητάνε ένα δεύτερο καφεδάκι. Επίσης, κάποιοι παλιοκαιρίσιοι έπιναν καφέ ανακατωμένο με πολύ γάλα (αναγνώστη μου, μην πάει το μυαλό σου στο café-au-lait, που στην Γαλλία, πλέον, δεν το λένε έτσι).
    Καθώς είπα, ο θεριακλής αγαπάει τον βαρή και σέρτικο καφέ. Αυτή η συνήθεια γέννησε το γνωστό καλαμπούρι: τάχα, ο ταμπής χύνει μες στο φλιτζάνι και λίγα σκάγια για να γίνει ο καφές ακόμα πιο βαρής. 
   Ο βαρής καφές, όταν κατακάτσει, δημιουργεί έναν πάχη ντελβέ. Το κατακάθι ενθουσιάζει τον θεριακλή, αφού οι περισσότεροι από δαύτους το τρώνε , είτε γλείφοντας το με τη γλώσσα, είτε χώνοντας το δάχτυλο στο φλιτζάνι (- το τοιούτον δεν είναι ντροπή). Πάντως, το εν λόγω έθιμον, σιγά-σιγά, σβήνει. 
    Τέλος, είναι ευκαιρία να θυμηθώ δυο είδη καφέδων που πίνονται ακουσίως: πρώτον, ο περίφημος καφές της παρηγοριάς, και, δεύτερον, ο τόσον προσφιλής στους χωρικούς μας καφές με παραθείον
Ηλίας Πετρόπουλος
Καφεμαντεία
Η σχετική λαογραφία 
Αρκετές δεισιδαιμονίες σχετίζονται με τον καφέ: όταν χυθεί στο πιατάκι λένε ότι «θα πάρεις λεφτά», όταν έχει μια χοντρή φουσκάλα άλλοι το βλέπουν σαν στενοχώρια κι άλλοι σαν προαναγγελία αφίξεως φίλου, όταν σπάσει το φλιτζάνι είναι «γρουσουζιά» κτλ. κτλ. Ο About διαβεβαιώνει, ότι το 1834, που στείλαν την καρμανιόλα στο Μεσολόγγι, ένας καφετζής έσπασε καταγής το φλιτζάνι με το οποίο είχε πιεί καφέ ο δήμιος.
   Όλα αυτά οδηγούν κατ’ ευθείαν στην καφεμαντεία, που ασκείται ενδόξως από τις καφετζούδες. Ελάχιστοι άντρες λένε τον καφέ. Αυτός που λέει το φλιτζάνι πρέπει οπωσδήποτε να πληρωθεί. Καφεμαντεία που δεν πληρώνεται (ή βερεσέ) δεν πιάνει. Το φλιτζάνι ποτέ δεν το λένε νύχτα (γιατί, επίσης, δεν πιάνει) Ο πελάτης της καφετζούς δεν πρέπει να πει ευχαριστώ, γιατί η μαντεία σκορπά και χάνεται. «Η Φιλολογική εσπερίς» του Τίμου Μωραϊτίμη έλαβε χώραν στης Χρήσταινας της καφετζούς. Ο Ν. Γ. Πεντζίκης, στην Πραγματογνωσία (1949), έχει τη φράση: κατακάθι σε φλιτζάνι του καφέ- δρόμος ανοιχτός, μεγάλη πόρτα, είδηση σ’ ένα, δύο ή τρία τέρμινα, στεναχώρια ή χρήματα, συνάρτηση, στεφάνι, κι άλλα τόσα κρυφά κι αφανέρωτα. 
   Οι καφετζούδες, βεβαίως, δεν χρησιμοποιούν τις λέξεις τέρμινα και συνάρτηση. Το 1915 έπαιζαν, στην Σμύρνη, την επιθεώρηση Παπαγάλος, όπου ακουγότανε και το παρακάτω τραγουδάκι που δήθεν λέει μια καφετζού:
Με καφέ σου τάζω εγώ 
πλούτη, παντριά, 
κι ο καφές μου ναν’ καλά 
κι ούλα παν’ καλά. 

Μεσά στον καφέ 
βρίσκεις ότι θες: 
πλούτη, νιάτα, παντριές 
και αγάπες περισσές.

Έχω μουστεροί πολλοί 
πούναι πεσιντζοί 
και φωνάζουν σαν τρελοί
γιάβρουμ καφετζή! 
    Πάντως, η καφετζού λέει το φλιτζάνι βασιζόμενη στα σχήματα που δημιουργεί ο ντελβές. Αυτός που θέλει να του πουν τον καφέ αφού πιει το περιεχόμενο του φλιτζανιού, το αναποδογυρίζει στο πιατάκι και το αφήνει να στραγγίσει καλά. Τότε το παίρνει και τραβάει για την καφετζού. 
    Υπάρχουν καφετζούδες τόσο ξακουστές που η πελατεία ξεκινάει από τα πέρατα της Αθήνας για να προσφύγει στα φώτα τους. Και συχνά, ο πελάτης πρέπει να περιμένει αρκετήν ώρα την σειρά του, τόσος κόσμος στέκει στο σαλονάκι μιας φημισμένης καφετζούς.
     Η καφετζού παίρνει το φλιτζάνι του πελάτη κι αρχίζει να μιλάει με μεγάλο κύρος, χρησιμοποιώντας επαγγελματικό λεξιλόγιο και εκφράσεις συμβολικών γενικοτήτων. Οι λέξεις: Μεγάλο Πρόσωπο/ Μεγάλη Πόρτα/ Αντάμωση/ Ανοιχτός Δρόμος/ Τύχη/ Πολλά Λεφτά/ Θάνατος/ Αρρώστια/ Ξανθιά Γυναίκα/ Λόγια/ Σπαθάτος Άντρας/ Γράμμα/ Είδηση/ Στεναχώρια/ Χαρτί/ Κρυφός Εχτρός κυριαρχούν.
Ηλίας Πετρόπουλος
Πώς να πιεις τον ελληνικό σου ;
    Πίνουμε τον καφέ μας ή αν δεν θέλουμε να τον πιούμε πίνουμε 3 γουλιές μόνο.. Ανακινούμε το φλυτζάνι με φορά τους δείκτες του ρολογιού ώστε να φύγει το κατακάθι από κάτω και να αφήσει τα γνωστά σχήματα στα τοιχώματα του φλιτζανιού μας..
   χύνουμε το υπόλοιπο κατακάθι και μετά, το αφήνουμε ανάποδα στο πιατάκι να στραγγίξει για δύο λεπτά, και συγκεντρωνόμαστε στην ερώτηση του ενδιαφερομένου. 
Ερμηνευτικά σχόλια : 
 Τα σχήματα που είναι κοντά στο χερούλι, δείχνουν άμεσα γεγονότα. Όσα είναι απέναντι, δείχνουν μακρινά γεγονότα, ή απρόοπτα και ξένα από το οικείο περιβάλλον. 
   Όσα είναι στο πλάι του φλιτζανιού δείχνουν ενδεχόμενα γεγονότα κοντινά, μέσα σε δύο εβδομάδες. Όσα είναι κάτω, στον πάτο, μιλούν για πιθανότητες μακρύτερες, πάνω από μήνα. Σύμβολα αριστερά από το χερούλι, μπορεί να μιλούν για το παρελθόν, ενώ δεξιά από το χερούλι, να μιλούν για το σήμερα και το αύριο.
  Σύμβολα κοντά στο χείλος, έχουν γενικά θετική έννοια, ενώ στον πάτο, έχουν αρνητική έννοια.
Βέβαια, ο κάθε μάντης, αισθάνεται πώς αυτά του λειτουργούν και δίνει το προσωπικό του στίγμα.
Διάφορα σχήματα :
Τελείες : καλή τύχη, εύνοια
Παύλες : ενεργητικότητα, ξεκινήματα
Κύκλοι μεγάλοι : τέλος μίας υπόθεσης
Κύκλοι μικροί : ειδήσεις
Ευθείες γραμμές : αποφασιστικότητα
Τρίγωνο : απρόσμενη εύνοια
Τετράγωνο : περιορισμοί
Κυματιστές γραμμές : δυσκολίες
Σταυρός : καυγάδες, προβλήματα
Σταυρός με κύκλο : αναμονή για τη κατάλληλη ώρα
Σύννεφα : απογοητεύσεις
Φίδια : συκοφαντίες, προδοσίες
Αεροπλάνο : ταξίδι, είδηση ή επισκέπτης
Αγκυρα : καλή τύχη
αγγελος : τύχη, αγάπη, προστασία
Κέρατα ελαφιού : ταλαιπωρίες
Πίθηκος : κρυφός εχθρός, λόγια αρνητικά
Μήλο : υγεία, τύχη
Βέλος : ειδήσεις, επικοινωνία
Αξίνα : αγώνες
Μωρό : Κάτι νέο έρχεται, γεννιέται
Καλάθι : δώρο
Καμπάνα : ειδήσεις
Πουλιά : ειδήσεις από μακριά ή ταξίδια
Μέλισσα : τύχη
Βάρκα : (μαζί με σύννεφα) δυσκολίες μόνη : θετικό μήνυμα
Βιβλίο : (ανοιχτό) κάτι αποκαλύπτεται
Μπότα : αλλαγή
Γάτα : απάτη, ψέμα
Αυτοκίνητο : επισκέψεις από φίλου
Κάστρο : απροσδόκητα κέρδη
Κλόουν : κοινωνική ζωή, διασκέδαση
Μισοφέγγαρο : προσφορά
Κορόνα : επιτυχία
Ελάφι : δυσκολίες οικονομικές ή στην εργασία
Δράκος : ξαφνική αναστάτωση ή αλλαγή
Σκύλος : τύχη, φιλία, αφοσίωση
Τύμπανο : σκάνδαλο
Πάπια : χρήματα
Αετός : τύχη κι ευημερία
Αυτί : κάτι ακούς
Αυγό : αύξηση, επέκταση
Πρόσωπο : εξαρτάται από τα άλλα γύρω, πώς θα το δούμε, θετικό ή αρνητικό
Ψάρι : τύχη
Σημαία : αναξιόπιστο άτομο
Κοπάδι ζώων /πουλιών : συναντήσεις δημόσιες, συγκεντρώσεις
Λουλούδια : αγάπη, ευτυχία, χαρά
Καρδιά : αγάπη
Κιθάρα : νέο ειδύλλιο
Κλειδί : θετικό, κάτι ανοίγει για μας
Κανάτα : καλή υγεία
Όπλο : κίνδυνος, καυγάδες
Σφυρί : δυσκολία, σκληρή δουλειά
Χέρι : βοήθεια ή μη, από τη θέση του
άλογο : σύντομα ταξίδια
Σπίτι : επιτυχίες
Δικαστής : νομικά ζητήματα
Χαρταετός : ταξίδι, εξερεύνηση
Μαχαίρι : διένεξη, φασαρία
Σκάλα : προαγωγή
Λάμπα : αποκάλυψη
Φύλλα : χαρά κι ευτυχία
Γράμματα : αποκαλύψεις
Λιοντάρι : βοήθεια ισχυρή
Αντρας : επισκέπτης
Γοργόνα : πειρασμός
Βουνό : πρόοδος
Κύπελλο : σμίξιμο
Μανιτάρι : ταξίδι
Καρφί : πρόβλημα με δόντια
ΟΡΦΕΑΣ ΠΕΡΙΔΗΣ - Ο ΚΑΦΕΣ
Όσα τα μάτια που έκανε ο τελευταίος μας καφές
τόσα κομμάτια μ' έκανε εκείνο το εσύ τα φταις 

Κι εκείνα τα μαντέματα που μού 'παν στον καφέ
ήτανε όλα ψέματα και λόγια του ντελβέ

Η αγάπη σου η άχαρη, μία καφέ μια ζάχαρη
Μία καφέ μια ζάχαρη
Κολιέ : δεσμός
Κουπί : αθλητικές δραστηριότητες
Οβάλ : καθυστερήσεις και ζήλια
Βόδι : φιλοξενία
Παγόνι : πολύ θετικό στα οικονομικά
Γουρούνι : ζήλια
Αχλάδι : άνοδος
Ερωτηματικά : αμφισβητήσεις
Δαχτυλίδι : γάμος
   Τα σύμβολα είναι πολλά, αλλά αυτά είναι τα επικρατέστερα. Ο καθένας μας πρέπει να ασχοληθεί με μεράκι αρκετές φορές, πάνω στο δικό του φλιτζάνι, να μάθει να ξεχωρίζει τα σχέδια, να τα συνδυάζει με τα κοντινά τους και να βγάζει ένα συμπέρασμα. Δεν είναι άσχημο, μετά το καφεδάκι μας, να ρίχνουμε και μια ματιά! Ποιος ξέρει; Ίσως ανακαλύψουμε μία μέθοδο που μιλά μέσα μας και μας συμβουλεύει.
Ο Φραπέ !!
Ορισμός 
   Ο καφές φραπέ είναι ένα Ελληνικής επινόησης αφρώδες κρύο ρόφημα. Τα βασικά συστατικά του είναι στιγμιαίος καφές, ζάχαρη, νερό και παγάκια. Η εφεύρεσή του έγινε τυχαία το 1957 από τον Δημήτρη Βακόνδιο στη Θεσσαλονίκη.
   Η ελληνική έκδοση της wikipedia αναφέρει τα εξής για τον φραπέ: “Ο καφές φραπέ είναι ένας ελληνικός καφές που παρασκευάζεται από στιγμιαίο μεν καφέ ειδικής επεξεργασίας αφυδάτωσης και πίνεται παγωμένος, με καλαμάκι. Διατίθεται στο εμπόριο σε ατομικά φακελάκια ή σε άλλη συσκευασία μεταλλική ή ακόμη και με πλαστικό σέικερ.”
     Άκρως αληθινό και ενδιαφέρον είναι το σχόλιο στο αγγλικό άρθρο της wikipedia για τον φραπέ που αναφέρει: “Frappe-loving Greeks are often very exacting as to the precise amounts of coffee and sugar they want in their coffee and can raise quite a fuss if the coffee served to them does not seem to comply to what they ordered.”
    Η επιτυχία του φραπέ οδήγησε στην δημιουργία διάφορων παραλλαγών με την προσθήκη ποτού και παγωτού, ενώ αργότερα αποτέλεσε την αιτία και αφορμή για την ανακάλυψη του espresso freddo ή cappuccino freddo ή απλά φρεντοτσίνο στα ελληνικά.
Ιστορία 
    Η δημιουργία του καφέ φραπέ σύμφωνα με τον αστικό μύθο ή την ζωηρά διανθισμένη περιγραφή της πραγματικότητας ήταν τυχαία. Κατά την διάρκεια της Διεθνούς Έκθεσης στη Θεσσαλονίκη το 1957, ο αντιπρόσωπος της ελβετικής εταιρίας Νεστλέ στην Ελλάδα Γιάννης Δρίτσας παρουσίαζε ένα νέο προϊόν για παιδιά, ένα σοκολατούχο ρόφημα που παρασκευαζόταν στιγμιαία αναμιγνύοντάς το με γάλα και χτυπώντας το με σέικερ.
    Ο Δημήτριος Βακόνδιος, υπάλληλος του Δρίτσα συνήθιζε να πίνει Nescafé που ήταν στιγμιαίος καφές και παρασκευαζόταν από την Νεστλέ. Σε ένα διάλειμμα που έκανε κατά την διάρκεια της έκθεσης θέλησε να πιει καφέ αλλά επειδή δεν έβρισκε ζεστό νερό, σκέφτηκε να χρησιμοποιήσει το σέικερ για να φτιάξει τον καφέ του με κρύο νερό. 
 Έβαλε καφέ, ζάχαρη και νερό, τα κούνησε και δημιούργησε τον πρώτο καφέ φραπέ της ιστορίας. Μετά από χρόνια δήλωνε ότι δε μπορούσε να συνειδητοποιήσει πως ένα απλό πείραμα τον οδήγησε στην εφεύρεση του διασημότερου ροφήματος στην Ελλάδα. 
Γλωσσολογία του φραπέ 
   Η λέξη frappé είναι γαλλική και σημαίνει χτυπημένος ή ανακατεμένος. Ως ξένη λέξη κανονικά δεν κλίνεται (το φραπέ). Όμως, σε αντίθεση με τις περισσότερες γαλλικές λέξεις που έχουμε δανειστεί και παραμένουν άκλιτες, στην ονομαστική επικράτησε να αποκτά κατάληξη και να κλίνεται (ο φραπές, του φραπέ, οι φραπέδες κλπ.), κυρίως στην καθομιλουμένη. 
  Άλλωστε αυτό παραπέμπει και στην κλίση της λέξης «καφές». Ενίοτε στον προφορικό λόγο απαντάται η μορφή "φραπεδιά" (π.χ.: "Πιάσε μια φραπεδιά") ή, σπανιότερα, "φραπεδούμπα" ή "φράπα" ή "φραπεδοπούλα". 
  "Φραπόγαλο" είναι ο φραπέ με γάλα. Επίσης "τουριστικός" ονομάζεται ο φραπέ γλυκός με γάλα, κυρίως σε τουριστικά θέρετρα της Ελλάδος από τον εντόπιο πληθυσμό,λόγω της συχνής κατανάλωσης του,από τους τουρίστες. 
   Ο φραπέ χαρακτηρίζει την "ανεμελιά" και τον "ωχαδερφισμό" που παρατηρείται συχνά στους Έλληνες, λόγω του γεγονότος ότι συνήθως πίνεται με αργούς ρυθμούς, με παρέα, με χαλαρή διάθεση, παίζοντας τάβλι, ή συζητώντας περί ανέμων και υδάτων.
   Στη Γαλλία frappé σημαίνει ένα παγωμένο ρόφημα που παρασκευάζεται επίσης χτυπώντας το σε σέικερ, αλλά από γάλα ή χυμό φρούτων χωρίς καφέ και δεν έχει σχέση με τον ελληνικό φραπέ.
Στην Ελλάδα το Νεσκουίκ της Νεστλέ λανσαρίστηκε και ως σκόνη για ανάμειξη με κρύο γάλα και χτύπημα σε σέικερ, με την ονομασία Νεσκουίκ Φραπέ.
Παρασκευή 
  Τα συστατικά του φραπέ είναι στιγμιαίος καφές, νερό, ζάχαρη και προαιρετικά γάλα. Ο φραπέ χαρακτηρίζεται "σκέτος", "μέτριος" ή "γλυκός" ως προς τις αναλογίες των συστατικών του. Κατασκευάζεται βάζοντας την επιθυμητή αναλογία καφέ και ζάχαρης σε ένα ψηλό ποτήρι ή σε σέικερ. 
  Προσθέτοντας νερό σε ύψος ενός εκατοστού από τον πάτο του ποτηριού το μείγμα χτυπιέται στο σέικερ ή με ηλεκτρικό αναδευτήρα( συνιστάται αναδευτήρας με μεγάλη περιστροφική ισχύ) μέχρι να σχηματιστεί σταθερός αφρός. Ακολούθως γίνεται προσθήκη πάγου και νερού και προαιρετικά γάλακτος. 
  Σερβίρεται και πίνεται με καλαμάκι(σπαστό κατά προτίμηση). Ο φραπέ είναι ευχάριστος και δροσιστικός καφές, ιδίως το καλοκαίρι. Όμως είναι αρκετά διεγερτικός με υπακτική δράση.
Βασικός Φραπέ 
Για ένα ποτήρι
2 φουσκωτά κουταλάκια στιγμιαίο καφέ
2 φουσκωτά κουταλάκια ζάχαρη
κρύο νερό
15-30 ml (1-2 κουταλιές της σούπας) γάλα εβαπορέ ή φρέσκο, προαιρετικά
1. Βάλτε τον καφέ, ζάχαρη (αν θέλετε) και 60ml (¼ φλιτζανιού) κρύο νερό σε ένα σέικερ, βάζο με καπάκι ή μίξερ. Σκεπάστε το και χτυπήστε δυνατά επί 30 δευτερόλεπτα ή αν χρησιμοποιείτε μίξερ (σταθερό η χειρός) επί 10 δευτερόλεπτα για να φτιάξετε έναν παχύ, σκούρο μπεζ αφρό.
2. Βάλτε μερικά παγάκια σ’ ένα ψηλό ποτήρι. Προσθέστε αν θέλετε, λίγο γάλα. Γεμίστε με κρύο νερό μέχρις ότου ο αφρός φτάσει στα χείλη του ποτηριού. Σερβίρετε τον φραπέ μ’ ένα σπαστό καλαμάκι μαζί μ’ ένα ποτήρι νερό.
Η Συνταγή του Φραπέ 
    Ένας φραπέ δεν είναι τίποτα πιο πολύπλοκο από στιγμιαίος καφές, ζάχαρη και μια μικρή ποσότητα νερού, που ανακατεύονται και χτυπιούνται δυνατά για να κάνουν πολύ αφρό, έπειτα αδειάζονται σε ένα ψηλό ποτήρι γεμάτο παγάκια και, τέλος, συμπληρώνονται με γάλα ή νερό.
  Αυτή η απλή συνταγή για φραπέ γίνεται άνω-κάτω όχι μόνο από τις προσωπικές συνήθειες του καθενός αλλά επίσης και από τις ιδιόμορφες οδηγίες που δίνει ο κάθε παρασκευαστής του. Η ποσότητα του καφέ και της ζάχαρης μπαίνει με «φουσκωτό» κουτάλι, χωρίς να ορίζεται ούτε το μέγεθος του κουταλιού ούτε πόσο είναι το «φούσκωμα», αντί να περιγράφεται με γραμμάρια ή κουτάλια-μεζούρες. Η ποσότητα του νερού δίνεται με «δάχτυλα» χωρίς να καθορίζεται ποιανού είναι το δάχτυλο – όπως για παράδειγμα, «βάλτε δύο δάχτυλα νερό στο σέικερ».
   Ίσως είναι καλύτερα να περιγράψουμε την συνταγή του φραπέ βάσει του όγκου, αφού δεν έχουμε ακριβή και γενικώς αποδεκτά εργαλεία μέτρησης. Ένας γλυκός φραπέ, για παράδειγμα, φτιάχνεται συνήθως με 1 ½ -2 μεζούρες ζάχαρη για κάθε 1 μεζούρα καφέ. Για μέτριο, ανακατεύουμε 1 μεζούρα ζάχαρη με 1 μεζούρα καφέ. Η ποσότητα της ζάχαρης μπορεί να εμπλουτίζει και να βελτιώνει τη γεύση του αφρού του φραπέ, αλλά ελάχιστη επίδραση έχει στην ποσότητα του αφρού, στην πυκνότητα και στην ανθεκτικότητά του, που εξαρτώνται κυρίως από την ποσότητα του νερού και του στιγμιαίου καφέ που χρησιμοποιήθηκε για την παρασκευή του. Ο φραπέ μπορεί ασφαλώς να είναι και σκέτος χωρίς καθόλου ζάχαρη. 
  Γενικά, όσο πιο συμπυκνωμένο είναι το διάλυμα του καφέ τόσο πιο ανθεκτικός είναι ο αφρός. Η ιδανική αναλογία για έναν παχύ, κρεμώδη αφρό φραπέ είναι περίπου 1 μέρος στιγμιαίου καφέ προς 4 μέρη νερού. Εάν μετράμε με κουταλιές, 1 κοφτή κουταλιά καφέ χρειάζεται 4 κουταλιές νερό.
  Πρέπει να δει κανείς τη βασική συνταγή που ακολουθεί σαν μια αρχή και όχι σαν κατάληξη. Η ποσότητα του καφέ που περιλαμβάνεται, κι επομένως και η καφεΐνη, κλείνουν κάπως προς το ελαφρό. Οι νεόκοποι εραστές του φραπέ θα πρέπει να την χρησιμοποιήσουν σαν σημείο εκκίνησης, διαφοροποιώντας την ανάλογα με τα γούστα και τις διαθέσεις τους.
Εξάπλωση - Διαθεσιμότητα στο εξωτερικό 
   Το προϊόν λανσαρίστηκε και έγινε επιτυχία σε όλη την Ελλάδα και καταναλώνεται όλο τον χρόνο. Από τη δεκαετία του '90 είναι το υπ' αριθμόν ένα ρόφημα και στην Κύπρο, όπου συνήθως σερβίρεται αδύνατος, χωρίς πολύ καφέ.
   Εκτός Ελλάδας, ο καφές frappé μπορεί να βρεθεί σε όλες τις επίσημες ελληνικές υπηρεσίες και ελληνικές μόνιμες αντιπροσωπίες στο εξωτερικό, σε όλα τα υπό ελληνική σημαία εμπορικά πλοία καθώς και σε εκείνα των οποίων τα πληρώματα είναι Έλληνες. Επίσης στα αεροπλάνα των ελληνικών αεροπορικών εταιρειών και ξένων που προσεγγίζουν ελληνικά αεροδρόμια, καθώς και σε όλα τα «στέκια» των Ελλήνων του εξωτερικού. 
  Τα τελευταία χρόνια υπάρχει σε αρκετά σουπερμάρκετ της Γερμανίας, ενώ ένα παρόμοιο ρόφημα με την ονομασία Frappucino σερβίρεται από την αλυσίδα Στάρμπακς σε επιλεγμένα σημεία. 
   Φραπέ έχει βρεθεί να προσφέρεται στο Βουκουρέστι, στο Μπιλμπάο της Ισπανίας (απέναντι από το πανεπιστήμιο), όπως και στο Όσλο της Νορβηγίας (στο Μουσείο του Mουνχ). Αρκετοί καταστηματάρχες στο κέντρο της Κωνσταντινούπολης έχουν πάντα διαθέσιμο φραπέ για τους Έλληνες τουρίστες-πελάτες τους. Τέλος, αξιοσημείωτο είναι ότι το περίπτερο της Nescafe στο Hip Hop Kemp, ένα φεστιβάλ hip hop μουσικής που γίνεται κάθε Αύγουστο στο Hradec Kralove της Τσεχίας, σερβίρει και αυτό φραπέ.
  Όμως σε πολλές περιπτώσεις στο εξωτερικό, παρόλο που πωλείται σαν frappé, παρασκευάζεται από άλλου είδους καφέ (συνήθως εσπρέσο) ή προσφέρεται με σαντιγύ.
Είναι πολύ δημοφιλής σε τουρίστες που επισκέπτονται την Ελλάδα, ορισμένοι εκ των οποίων, τον αναμειγνύουν με διάφορες χαρακτηριστικές ελληνικές γεύσεις, όπως π.χ. με ούζο.
  Ο φραπέ πίνεται επίσης σε μικρές ποσότητες στην Ταϊλάνδη, στην Μαλαισία, ενώ τα τελευταία χρόνια οι βαλκάνιοι μετανάστες στην Ελλάδα τον μετέφεραν στις πατρίδες τους, αλλά χωρίς μεγάλη διάδοση και με διαφορές (π.χ. στη Βουλγαρία πολλές φορές χρησιμοποιείται κόκα-κόλα αντί νερού, ενώ στη Σερβία προστίθεται πάντα παγωτό). Εισήχθη πριν κάποια χρόνια και σε άλλες μεσογειακές χώρες, όπως η Ισπανία, όμως δεν είχε μεγάλη επιτυχία.
Χαρακτηριστικό ίσως της εξάπλωσής του είναι το γεγονός πως βρέθηκε να προσφέρεται - διαφημιζόμενος μάλιστα στα Ελληνικά - ως και σε όαση ερήμου στην Τυνησία.
Η Μπαλάντα του Καφέ - Νένα Βενετσάνου
Εδώ με της κούπας
τη γριά γωνιά
θα πετούν τα φλυτζάνια
σα λευκά πουλιά
η μάγισσα θά 'ρθει μ' εκατό ραβδιά
και θα δεις το χαλάκι πέρα να πετά.
Βικυπαίδεια 
www.esoteric.gr 
www.frappenation.com 
«Ο τούρκικος καφές εν Ελλάδι» ΗλίαςΠετρόπουλος 

 εκδόσεις Νεφέλη 1990
Κάτι παρόμοιο στο blog :

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.