Πέμπτη, 24 Ιανουαρίου 2013

"Παιδιά, της Ελλάδας παιδιά"

      Οι σχολικές γιορτές της 28ης Οκτωβρίου και της 25ης Μαρτίου είναι ένα σημαντικό γεγονός της σχολικής ζωής στη διάρκεια του διδακτικού έτους
   Ειδικά στις δεκαετίες του '60 και του '70, πριν καθιερωθεί και παγιωθεί και η γιορτή της 17ης Νοεμβρίου, οι δυο μεγάλες εθνικές εορτές αποκτούσαν και μια ιδιαίτερη βαρύτητα.
   Από μέρες πριν τα σχολεία ετοιμάζονταν για το λαμπρό εορτασμό. Μοιράζονταν ποιήματα, ετοιμάζονταν σκετς, πρόβες, ρόλοι, τσολιάδες, κουστούμια και χλαμύδες για τη "Δόξα" και την "Ελλάδα" που έραβαν οι δόλιες οι μάνες!! 
    Πρώτα απ' όλα όμως στολίζονταν το σχολείο με αφίσες, κάδρα και πολλά, πολλά σημαιάκια για να τονώσουν ή και να δημιουργήσουν το πατριωτικό συναίσθημα των μικρών μαθητών.
   Ειδικά στην περίοδο της δικτατορίας, οι σχολικές γιορτές ήταν η καλύτερη ευκαιρία για να "βομβαρδιστούν" τα παιδικά μυαλά και μάτια από εικόνες και συνθήματα εθνικοπατριωτικού περιεχομένου!
   Έτσι γέμιζαν οι σχολικές αίθουσες και τα αμφιθέατρα με σημαιούλες και αφισούλες που έγραφαν: "Ζήτω οι Ένοπλες Δυνάμεις" ή "Ζήτω ο Στρατός" ! Μ' αυτόν τον τρόπο ευελπιστούσε η Χούντα ότι θα δημιουργούσε τους σωστούς αυριανούς εθνικόφρονες πολίτες!!
   Βέβαια οι μαθητές μπορεί να χάζευαν τις ωραίες εικόνες αυτών των εικόνων, αλλά το πατριωτικό συναίσθημά τους δεν πάθαινε ούτε καμία "ανάταση", ούτε καμία "εξύψωση"... (μετά συγχωρήσεως κιόλας).
    Η 25η Μαρτίου ήταν ελαφρά πιο αποφορτισμένη λόγω παρόδου τόσων χρόνων, αλλά και αυτή ήταν μια καλή ευκαιρία για τους φανατικούς εθνικόφρονες να δείξουν το μεγαλείο της Ελλάδας για να το καταλήξουν στην ένδοξη συνέχεια του που ήταν η "εθνοσωτήρια επανάσταση" των συνταγματαρχών.
    Τώρα πως μπορούσαν να συνταιριάξουν ο Κολοκοτρώνης, ο Καραϊσκάκης, και ο Παπαφλέσσας με τον Παπαδόπουλο, τον Παττακό και τον Μακαρέζο ήταν πράγματι απορίας άξιο!! 
  Έτσι στολίζονταν το σχολείο και δεν ήξερες μερικές φορές τι ήταν καλύτερο ή χειρότερο το "Ζήτω οι Ένοπλες Δυνάμεις" και το... "πουλί της Χούντας" ή η σημαία με το κεφάλι του "Κοκού" καταμεσής. Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα που λένε!
   Και δεν έφταναν όλα αυτά μα ακόμα και στον αγιασμό στην αρχή της σχολικής χρονιάς έσκαγαν μύτη διάφοροι αξιωματικοί για να φωτογραφηθούν με τους δύσμοιρους τους μικρούς μαθητές...
  Οι μικροί μαθητές μπορεί να κλονίζονταν λίγο γιατί προστέθηκε και η 21η Απριλίου σαν σχολική εορτή την περίοδο της δικτατορίας και έτσι κέρδιζαν μια μέρα χωρίς μάθημα, 
  μα οι ομιλίες ήταν τόσο βαρετές από τους ελάχιστους δασκάλους που τις εκφωνούσαν και τα ερεθίσματα τόσο γελοία που η περικοπή της αργότερα δεν στεναχώρησε καθόλου το μαθητικό κόσμο.
   Ας περιοριστούμε λοιπόν στις δυο μεγάλες σχολικές γιορτές που γίνονταν την παραμονή της 28ης Οκτωβρίου και της 25ης Μαρτίου και προσπαθούσαν να δώσουν μια στάλα μεγαλείου και λαμπρότητας στην τότε μονότονη σχολική ζωή. 
  Ειδικά τα ιδιωτικά σχολεία γιόρταζαν με ιδιαίτερη λαμπρότητα αυτές τις σχολικές γιορτές γιατί ήλπιζαν σε άγρα "καινούριων πελατών"! 
  Όμως και τα συνοικιακά δημόσια σχολεία δεν πήγαιναν πίσω αφού το καλύτερο σχολείο της περιοχής θεωρούνταν συνήθως αυτό που έκανε τις πιο φαντασμαγορικές γιορτές και γυμναστικές επιδείξεις.
   Έτσι οι άμοιροι μαθητές αναγκάζονταν να ντύνονται τσολιάδες, αμαλίες, τα κορίτσια να φοράνε χλαμύδες με σατέν κορδέλες που έγραφαν "Δόξα", "Ελλάδα", "Ελευθερία" και άλλα τέτοια μεγαλοπρεπή!!
   Έκοβαν και από τις ελιές της γειτονιάς κλαδάκια και κρατούσαν στεφάνια ή δαφνοστεφάνωναν τους ηρωικούς Έλληνες αγωνιστές στα διάφορα σκετς που πέθαιναν για να ελευθερώσουν την βασανισμένη "μαμά Ελλάδα"!! 
  Ειδικά αυτά τα σκετς ήταν μοναδικά και ανεπανάληπτα!! Μανάδες που έπλεκαν κάλτσες για τους μονάκριβους γιους τους στο αλβανικό μέτωπο και που έπαιρναν γράμμα που ανακοίνωνε τον ηρωικό θάνατο του μοσχαναθρεμμένου τους στα χιονισμένα βουνά συγκινούσαν τους θεατές-γονείς που δάκρυζαν όταν έβλεπαν τους δικούς τους "κανακάρηδες" να φοράνε φαρδιά στρατιωτικά ρούχα και να ξεχνάνε από το άγχος τους τα μισά τους "λόγια" πάνω στη σκηνή...
   Tα σκετς της 25ης Μαρτίου ήταν ακόμα πιο συνταρακτικά, αφού είχαμε Σουλιώτισσες που έπεφταν απ' το Ζάλογγο, πετώντας και τα μωρά τους απ' το γκρεμό (συνήθως κάποιες παλιές κούκλες τυλιγμένες σε πανιά), 
  είχαμε κλέφτες και αρματωλούς, Τούρκους πασάδες που απειλούσαν να σφάξουν γενναίες Ελληνοπούλες!! 
   Στο τέλος του σκετς έβγαινε όλος ο θίασος επί σκηνής και οι μαμάδες χειροκροτούσαν έως τελικής πτώσεως τα ταλαντούχα μανάρια τους -παρά τα κομπιάσματα, τις παύσεις και τις διαρκείς υπενθυμίσεις του εκπαιδευτικού-υποβολέα.
  Ίσως πιο ευπρεπές, αν και όχι τόσο εντυπωσιακό, ήταν η απλή απαγγελία κάποιων ποιημάτων ή κάποιων πεζών που παρά τις εξαντλητικές πρόβες δεν έπαυαν να υπάρχουν κάποια κομπιάσματα.
   Μετά το πέρας της γιορτής απαραίτητες ήταν κάποιες αναμνηστικές φωτογραφίες με φουστανελοφόρους τσολιάδες, τσαρούχια και ψεύτικα καριοφίλια. 
 Όλα τελείωναν αισίως και οι γονείς έκαναν την παραχώρηση και αγόραζαν στους συμμετέχοντες μαθητές μια μεγάλη σοκολάτα του ταλίρου ή γκοφρέτες με χαρτάκια από το περίπτερο. 
 Την επόμενη μέρα γινόταν και η σχολική παρέλαση. Οι σημαιοφόροι περήφανοι κρατούσαν την σημαία του σχολείου, λες και ήταν το λάβαρο της Επανάστασης, 
  ο κόσμος μαζευόταν σιγά-σιγά στην πλατεία, χαιρετούρες, τα καλά ρούχα λόγω εθνικής εορτής και το show ξεκινούσε! 
  Πάρα πολλές φωτογραφίες που έχουμε σε ξεθωριασμένα άλμπουμ είναι απ' αυτές τις παρελάσεις με τους γονείς μας να ποζάρουν δίπλα μας περήφανοι και εμάς να κοιτάμε το φακό με την αμηχανία φανερή και με τα τσολιαδίστικα να μας ζεσταίνουν! 
   Η παρέλαση ήταν έτοιμη να αρχίσει, πρώτα όμως η απαραίτητη κατάθεση στεφάνων, που ήταν μια καλή ευκαιρία εκτός από τα σχολεία, σε συλλόγους, τοπικούς άρχοντες και φορείς να κάνουν αισθητή την παρουσία τους μέσα σε μια εορταστική ατμόσφαιρα!
Και η παρέλαση ξεκινάει!!!
  Οι μαθήτριες με τις ποδιές τους, οι μαθητές με άσπρα πουκαμισάκια και γραβατούλες, άσπρα γάντια και τύμπανα και πιάτα να παίζουν τα πάσης φύσεως ταρατατζούμ!... Η παρέλαση μόλις ξεκίνησε!
   Οι καλύτεροι μαθητές κρατούσαν τη σημαία, οι παραστάτες είχαν άγχος για να γυρίσουν σωστά το κεφάλι όταν περνούσαν μπροστά από την εξέδρα των επισήμων και οι γονείς έτοιμοι με την καινούργια φωτογραφική μηχανή Kodac να αποθανατίσουν το μοναδικό γεγονός.
  Αν και τα αγόρια -οι μελλοντικοί φρουροί της Πατρίδας- θα έπρεπε να παρελαύνουν πιο πειθαρχημένα συνήθως παρουσίαζαν εικόνα "άτακτου μπουλουκιού" με τα περισσότερα να χάνουν το βήμα τους, να πατιούνται, να γυρνάνε τα κεφάλια απ' την άλλη μεριά των επισήμων 
   και το κυριότερο να χαιρετούν και να ποζάρουν "εν ώρα παρελάσεως" στη μητέρα τους που φώναζε αλλόφρων: "- Γιαννάκη, Γιαννάκη, εδώ κοίτα, εδώ"!! 
  Παρ' όλα αυτά τα μεγάφωνα παιάνιζαν στρατιωτικούς ύμνους, ο ήλιος ήταν λαμπρός και όλοι ήμασταν σίγουροι ότι με τέτοια περήφανα νιάτα θα μπορούσαμε να αντιμετωπίσουμε οποιονδήποτε μελλοντικό κατακτητή!
    Οι παρελάσεις κάποτε πλησίαζαν στο τέλος τους, οι γονείς έτρεχαν να μαζέψουν τα παιδιά τους για να βγουν ακόμη μία αναμνηστική φωτογραφία και άλλη μια παρέλαση περνούσε στην αιωνιότητα του Χρόνου...
  Όλα τελείωναν γλυκά με μια πάστα και μια πορτοκαλάδα στο ζαχαροπλαστείο, ευχές, φιλιά και με τη "Μαμά Ελλάδα" κρυμμένη σε κάποια γωνία να χαμογελάει με νόημα!
Τέλος της παρέλασης...
Κάτι παρόμοιο στο blog :

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.