Τρίτη, 15 Ιανουαρίου 2013

Αύγουστος: Καλοκαιρινά μαγειρέματα, ανεξίτηλες αναμνήσεις !

   Την κοιτάζω. Την ξανακοιτάζω. Είναι μια απλή άσπρη πιατέλα με κόκκινα μεγάλα λουλούδια και είναι ό,τι πιο πολύτιμο έχω, παρά τη ρωγμή που έχει σχηματίσει πια στη μέση της. Και τι δεν είχε σερβιριστεί σ' αυτήν την πιατέλα τα καλοκαίρια.
    Μπαρμπουνάκια φρέσκα περασμένα από το "αέρινο" τηγάνι της, γεμιστά με ρύζι και σταφίδες (πάντα σταφίδες), στραπατσάδα με μπόλικη ντομάτα και τυρί, μυδοπίλαφο με φρέσκα μύδια που έβγαζε ο παππούς, τουρλού περιποιημένο, κεφτεδάκια ολοστρόγγυλα που μοσχοβολούσαν δυόσμο και τηγανιές πατάτες που έπεφταν καυτές στην πιατέλα με τα κόκκινα λουλούδια.
  Η γιαγιά ήταν Μικρασιάτισσα και εμείς πολύ μικρές για να καταλάβουμε τι σήμαινε αυτό για την προσωπικότητα και τη δοτικότητά της που διοχέτευε πάντα στο μαγείρεμα και στις αγκαλιές της. 
  Τη θυμάμαι κάθε πρωί γύρω στις 11 να κάθεται μπροστά από την κουζίνα της και να μαγειρεύει το μεσημεριανό. 
    Θυμάμαι όμως και εκείνον τον υπέροχο σιμιγδαλένιο χαλβά που γυρόφερνε διαρκώς με την ξύλινη κουτάλα για να μην κολλήσει κάποια απογεύματα που περιμέναμε μουσαφίρηδες (εμείς πάλι ρίχναμε αλάτι στην τουαλέτα για να φύγουν και να φάμε τον χαλβά).
   Ένα τόσο δα σπιτάκι στην Αγία Τριάδα, έξω από το Μεγάλο Πεύκο, γινόταν ο πυρήνας όλης της οικογένειας. Οι γονείς πηγαινοέρχονταν, τα παιδιά όμως είχαμε καταφτάσει από νωρίς τον Ιούνιο.
   Πέντε εγγονές, πέντε κορίτσια χωρισμένες σε ομάδες, οι "μεγάλες", οι "μεσαίες" και το "μικρό" που με την πρώτη ευκαιρία το τσιμπούσαμε στα μουλωχτά γιατί τότε ήταν κακομαθημένο.
   Το μυαλό μας ήταν στο μπάνιο, στο ποδήλατο, στις κούκλες και στα σκετς, στις βαρκάδες με τον παππού και στις βραδινές πασιέντζες κάτω στο κιόσκι του κήπου, όχι στο μαγείρεμα. Πού μυαλό τότε να κάτσουμε κοντά της και να μάθουμε.
   Σπάνια τη βοηθούσαμε στην κουζίνα. Σερβίραμε, καθαρίζαμε αλλά μέχρι εκεί. Κι όμως τα καλοκαίρια εκείνα, όπως τα θυμάμαι τώρα, ήταν γεμάτα με τις γεύσεις της Αναστασούλας.
  Μελίνα Σιδηροπουλου
(από το "Gourmet" της "Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας")
Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης
Ερμηνεύει ο Σταμάτης Κραουνάκης, από το δίσκο "Σπεράντζα" του 1998

Φτάνει,
ένα τίποτα μια λέξη ένας ήχος,
για να ξανάρθουν ζωντανά
αυτά που νόμιζες πως είχανε πεθάνει

Φτάνει,
μια μυρωδιά βασιλικού
από παράθυρα ανοιγμένα
Φτάνει,
για να με πάει πάντα εμένα
οκτώ χρονών στην εξοχή,
πίσω απ το σπίτι του επιστάτη,
κάτω απ τον ίσκιο μιας ελιάς
Να μπω στου φόβου το παλάτι

Φτάνει,
μια μαύρη μέλισσα χλωμή
που να ρουφάει μ' ηδονή,
απ το λουλούδι που αγαπούσα,
όλη τη γύρη
Μέχρι που τόκανε
στα χώματα να γείρει

Φτάνει,
μ' αυτό το φόβο
να περνάω την ζωή μου,
πάντα πάντα,
πάντα εκεί!

Ακόμα κι άμα τυφλωνόσουνα
δε θα φευγαν ποτέ από το νου σου
Όλα αυτά που είδαν τα μάτια σου,
σα θύμηση, θα ταξιδεύουν στο ταβάνι
τ' ουρανού σου
Πάντα εκεί...

Ακόμα κι άμα στα ξερίζωνα τα χείλη αυτά, 
που άλλα έχουν φιλήσει,
την γεύση της απόλαυσης που νιώσανε
θα την θυμόσουν ως το θάνατο
Αυτή η πρώτη σου ζωή
μ έχει νικήσει

Πάντα εκεί...
Κάτι παρόμοιο στο blog :
Τα φαγητά του καλοκαιριού.   
Ούζο όταν πιεις, γίνεσαι ευθύς, βασιλιάς, δικτάτορας, Θεός και κοσμοκράτορας !   
10 γεύσεις που μυρίζουν... ελληνικό καλοκαίρι
Παγωτό παρφέ : Σαν χάδι στην ψυχή
Μαγειρέματα στην αμμουδιά !
10 πράγματα που δεν ξέρετε για το καρπούζι !
Παγωτό, ο πρωταγωνιστής του καλοκαιριού
10 άγνωστες πληροφορίες για το αγαπημένο μας γλύκισμα. Το παγωτό !
Παγωτο-trivia
Δες όλες τις καλοκαιρινές αναρτήσεις του "Λόλα, να ένα άλλο" και επέλεξε αυτές που σε ενδιαφέρουν:  Καλοκαιρινές αναρτήσεις

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.